จดหมายจากบ้านยานากะ ปีเรวะที่ 1

“ขอบคุณพี่ติ๊กต่อกมากๆ เลย ที่ให้แตงมาอยู่ห้องนี้ต่อ เพราะมาอยู่ห้องนี้ แตงเลยได้เจอกับแฟน”

แตง หรือ หมอแตง พูดด้วยเสียงเพราะๆ ช้าๆ แบบที่แตงทำเป็นปกติตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ฉันเจอแตงครั้งแรกที่บ้านยานากะ เพราะฉันต้องย้ายออก แล้วต้องหาคนมาเช่าต่อ แต่เงื่อนไขเชิงวัฒนธรรมของบ้านยานากะมันซับซ้อนน่ะ บ้านนี้เจ้าของบ้านเป็นคนญี่ปุ่น แต่ทั้ง 5 ห้องถูกครอบครองโดยคนไทยมาหลายต่อหลายรุ่น ชั้นล่างของบ้านเป็นห้องที่ผู้ชายสองคนอยู่ ชั้นบนมีสามห้อง และตามขนบที่ส่งต่อกันมา ก็ต้องเป็นผู้หญิงมาอยู่ต่อเท่านั้น (อันนี้คือขนบที่คิดกันเองน่ะนะ ไม่ได้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร)

ที่สำคัญ คนมาอยู่ต่อต้องทำสัญญาเช่าห้องอย่างน้อย 2 ปี

ฉันเจอแตง เพราะแตงซึ่งเป็นหมอ ดันลงเรียนวิชาเดียวกับเพื่อนคณะฉัน (ซึ่งฉันยังงงทุกวันนี้ว่าทำไมลงเรียนวิชาเดียวกันได้)
ลินด์เซย์ซึ่งเป็นคนฟิลิปปินส์เป็นคนแนะนำให้เราสองคนรู้จักกัน

แตงได้ทุนมาเรียนต่อเอก แต่ก็ต้องสอบอะไรสักอย่างให้ผ่านก่อนถึงจะได้เรียนเอกแบบเต็มตัว ระหว่างนั้นก็ถือว่าทำวิจัยไปพลางๆ พอรู้ว่าแตงมาต่อเอก ฉันก็โล่งไปเปลาะใหญ่ เพราะหมายถึงแตงต้องอยู่ที่โตเกียวอย่างต่ำ 3 ปีแน่ๆ … และแตงเป็นผู้หญิง (ใช่สิ) แถมแตงยังเป็นคนไทย (ใช่สิ) ไม่มีอะไรเข้าแก๊บไปกว่านี้ แตงคือผู้สืบทอดห้อง 203 ของบ้านยานากะ!

วันแรกที่เราเจอกัน แตงนั่งพับเพียบในห้อง แตงมากับน้องผู้ชายอีกคนที่เคยช่วยอาจารย์ที่ธรรมศาสตร์ทำวิจัย เราสามคนเลยคุยกันเรื่องอิสาน เรื่องเลยมาโป๊ะแตกว่า แตงเคยไปใช้ทุนเป็นหมอที่เขาวงด้วย … และเขาวงคือบ้านเกิดของฉันเอง

หลังจากนั้นฉันน่าจะได้เจอแตงอีกแค่ครั้งหรือสองครั้งนี่แหละ … แต่เหมือนเส้นด้ายแห่งโชคชะตาจะผูกพันเราไว้ย่อมๆ ทุกครั้งที่กลับมาโตเกียว ฉันมักแวะมาหาแตงเสมอ

ครั้งล่าสุดที่แวะมาหาแตง แตงก็พูดประโยคข้างบนสุดนั้นให้ฟัง ด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความขอบคุณอย่างสูง

บ้านยานากะที่พวกเราอยู่นั้น ตั้งอยู่ในเขตไทโตะ แต่เป็นปลายไทโตะที่ติดกับเขตบุนเคียวมากๆ มหาวิทยาลัยโตเกียว วิทยาเขตฮนโกะนั้นอยู่เขตบุนเคียว ฉันจำแม่นมากว่าตอนหาห้องพัก ติวเตอร์ที่มาดูแลฉันย้ำแล้วย้ำอีกให้หาห้องพักในเขตบุนเคียว เพราะจะได้ไม่ต้องยุ่งยากเรื่องการย้ายเขต แต่ด้วยความที่บ้านยานากะอยู่ปลายขอบของไทโตะ ฉันเลยเข้าใจผิดว่ามันอยู่บุนเคียว สุดท้าย…ก็เลยโดนติวเตอร์ตัวเองบ่นนิดหน่อย (เออ…แต่ตอนย้ายเข้าเขต ฉันไปทำเรื่องคนเดียวนี่นา ติวเตอร์ไม่ได้ไปด้วยซะหน่อย แล้วนางจะมีสิทธิมาบ่นอะไรมิทราบ เฮอะ)

กลับมาที่เรื่องแตงต่อ

ที่ต้องพูดถึงเขตไทโตะ เพราะการที่บ้านยานากะดันอยู่เขตไทโตะนี่แหละที่ทำให้แตงได้เจอกับแฟน ถ้าบ้านยานากะขยับมาอีกไม่กี่เมตร แล้วตกร่องปล่องชิ้นอยู่ในเขตบุนเคียวแล้วล่ะก็ เรื่องราวมันอาจเปลี่ยนเป็นอีกอย่างแหละมั้ง

เพราะอยู่เขตไทโตะ แล้วแตงอยากหาอะไรทำ แตงเลยไปสมัครเป็นสมาชิกชมรมยิงธนูของเขตไทโตะ ซึ่งฉันเคยเห็นแตงเขียนถึงในบล็อกอยู่ช่วงหนึ่งแหละไอ้การหัดยิงธนูนี่ แน่นอนว่าในชมรมยิงธนูที่แตงไป แตงได้เจอรุ่นพี่คนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับมหาวิทยาลัยโตเกียวที่แตงเรียนอยู่เลย แต่นั่นแหละ รุ่นพี่คนนี้ก็มาสอนแตงยิงธนูบ้าง และมีกิจกรรมร่วมกันบ้าง คุณต้องจินตนาการถึงชีวิตของคนในวัย 30 อัพสองคน ที่ต่างเชื้อชาติ และต่างภูมิหลัง แต่มีความชอบในการยิงธนูมาเชื่อมโยงกัน นั่นแหละเรื่องราวของแตง

ซึ่งเอาจริงๆ … ฉันก็ยังงงจนกระทั่งตอนนี้ ว่าแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน แล้วทำไมแตงต้องมาขอบคุณฉันด้วย

เหตุผล หรือจะเรียกว่า โชคชะตาที่ทำให้ฉันได้เจอกับแตง
กับเหตุผล หรือจะเรียกว่า โชคชะตาที่ทำให้แตงได้เจอกับแฟนนั้น ฉันคิดว่า มันไม่เกี่ยวกันหรอก

โชคชะตาของแตง ก็คือโชคชะตาที่แตงสร้างเอง และไม่เกี่ยวอะไรกับการย้ายมาอยู่ห้องนี้ต่อจากฉันทั้งนั้นแหละ

แต่ฉันก็ยังดีใจที่เราได้เจอกัน

การกลับไปบ้านยานากะและได้เจอแตงอีกครั้ง ถือเป็นหนึ่งในโมเม้นท์ที่ดีที่สุด ของปีเรวะที่ 1 ของฉันเลยล่ะ

สวัสดีเรวะ
เจอกันเสียที
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ

โตเกียว, ฤดูฝน, ปีเรวะที่ 1

y

Advertisements

14.01.19: PM2.5 เมื่อเราตกอยู่ในวงล้อมของพวกสีแดง และญี่ปุ่นตกอยู่ในวงล้อมของพวกสีเขียว

วันนี้ ฉันเห็นภาพนี้จาก facebook ของพี่สาวคนหนึ่ง เลยขออนุญาตเซฟมา

เป็นภาพที่สื่อถึงสภาพอากาศในเมืองต่างๆ ของเอเชียค่ะ

จะเห็นว่า ที่เกาหลีใต้ซึ่งตอนนี้มีปัญหาเรื่อง PM2.5 เหมือนไทยนั้น ขึ้นเป็นสีม่วง

ซึ่งจริงๆ ไม่รู้ว่าสีม่วงคือขั้นไหน ร้ายแรงกว่าสีแดงหรือเปล่า

แต่ของกรุงเทพฯ​ วันนี้นั้น ขึ้นสีแดงและสีส้มเยอะมากค่ะ (หมายถึง อยู่ในระดับอันตราย)

ทว่า สิ่งที่ทำให้ฉันแปลกใจคือ ที่ญี่ปุ่นนั้น สีเขียวเยอะมาก (หมายถึง ระดับปลอดภัย)

ทั้งที่ญี่ปุ่นนั้น มีปริมาณการก่อสร้างนู่นนี่นั่นไม่น้อยเลย และมีจำนวน “เมือง” (city) เยอะกว่าเมืองไทยเลยด้วยซ้ำ

แต่ city ของเขา ก็ยังอยู่ในระดับสีเขียวได้

ในฐานะอดีตนักศึกษาด้าน Public Policy ฉันแอบคิดในใจ (ดังๆ ) ว่า

ปัญหา PM2.5 มันอาจไม่ใช่เรื่องของจิตสำนึกทั้งหมด

แต่มันอาจเป็นเรื่องของการจัดการนโยบายอย่างไร เพื่อให้เกิด action ที่นำมาสู่ “สีเขียว”​ ต่างหาก

 

49898906_10156087689445817_1821442106351157248_o

 

สามารถกดติดตามหรืออัพเดทเรื่องจิปาถะอื่นๆ ได้ทาง

fb.me/deartiktok

twitter.com/tiktokthailand

IG: tiktokthailand

[TOKYO 2013] #11.2

[Tokyo 2013 : The Series]

หมายเหตุ:

ฉันบันทึกซีรีส์เรื่องเล่าชุดนี้ไว้ตั้งแต่ก่อนเริ่มต้นเขียนหนังสือ “ซากุระ, ซาโยนาระ” อีกค่ะ บางส่วนของเนื้อหาถูกรวมไว้ในเล่ม “ซากุระ, ซาโยนาระ” (เช่นตอนนี้) แต่มีหลายบทที่ถูกตัดออกไป ฉันเห็นว่ามันถึงควรแก่เวลาที่จะนำมาเผยแพร่ไว้ในโลกออนไลน์แล้ว

นี่ไม่ใช่เรื่องราวเกี่ยวกับมหานครโตเกียวนะคะ แต่มันคือเรื่องราวของผู้คน-ที่ฉันค้นพบในโตเกียว

10377243_10152518659678235_3558018677789825901_n

This is not a story about Tokyo.
It is the story about people I met in Tokyo

ชีวิตภาคก่อนหน้ามหาวิทยาลัย

#11.2 : แดน พอตเตอร์ กับความจริงของเขา (จบ)

 

 

ฝนซาราวๆ ห้าโมงครึ่ง สายฝนทำให้แผนการของแดนเปลี่ยนไป ขณะที่แผนมื้อเย็นของฉันยังคงเดิม

“ไปกินราเม็งร้านนั้นกัน” ฉันพิมพ์อีโมติค่อนหน้ายิ้มทะเล้นเป็นการลงท้าย

 

เท็ตสึ คือร้านราเม็งร้านดังที่อยู่ในย่านเซนดากิ จริงๆ นี่เป็นเรื่องที่ฉันกับแดนมาล่วงรู้ทีหลัง ตอนนั้นเราเพียงแต่เลือกไปร้านนี้ เพราะเห็นคิวที่ต่อกันสี่ห้าคิว แล้วชวนให้คิดว่า ร้านคงมีรสชาติอร่อยมั้ง ถึงได้มีคนยอมต่อคิว

เช่นเดียวกับหลากหลายร้านในญี่ปุ่นที่เราต้องหยอดเงินและเลือกเมนูจากตู้อัตโนมัติ ความที่ฉันกับแดนอ่านภาษาซามูไรไม่ออกเลยสักนิด เราจึงเลือกจิ้มมั่ว ขั้นแรกสุดคือเลือกน้ำซุป เรายืนดูโปสเตอร์น้ำซุปแบบที่เขาติดไว้ข้างร้าน ตรงนั้นจะมีรูปภาพอยู่แต่ไม่มีตัวหนังสือกำกับ ขณะที่ในตู้จะมีเพียงตัวอักษรเขียนไว้ ฉันอยากได้น้ำซุปที่มีภาพอยู่ทางขวาของโปสเตอร์ แดนถามว่า แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าจะจิ้มตัวอักษรไหนในตู้อัตโนมัติ จะรู้ได้ยังไงว่าเลือกถูกอันแล้ว ฉันยิ้ม “ก็เสี่ยงดวงเอาไง”

“เอางั้นเหรอ” เขาหัวเราะ

“อืม” ฉันพยักหน้าให้

 

คราวนี้มาถึงกระบวนการเลือกเส้น เส้นของร้านนี้มีชนิดเดียว แต่มีสามขนาดให้เลือก เล็ก, กลาง, ใหญ่ ทั้งสามแบบนี้เสิร์ฟมาในราคาเดียวกัน เราต้องเลือกซุปและขนาดของเส้นตั้งแต่แรกเลย แดนถามว่าฉันจะเลือกขนาดไหน ความที่ฉันรู้สึกอยากเลือกให้คุ้มค่ากับเงินหนึ่งพันเยนที่ลงทุนจ่ายไป ฉันเลยเลือกขนาดเยอะสุด

ก่อนจะพบว่า ฉันได้น้ำซุปแบบที่อยากได้ (สมราคาการเสี่ยง) แต่ได้เส้นในปริมาณที่เยอะเกินไป ฉันพลาดแล้ว ฉันต้องกินไม่หมดแน่ๆ เลย และการกินราเม็งร้านชื่อดังไม่หมดนั้น เปรียบประหนึ่งการเหยียดหยามรสชาติของเขาก็ไม่ปาน

โชคยังดีที่ร้านเท็ตสึเสิร์ฟน้ำซุปและเส้นมาในถ้วยแบบแยกกัน เราสามารถเลือกเอาปริมาณของเส้นใส่ลงไปในน้ำซุปได้ ฉันเลือกใส่เส้นในปริมาณนิดเดียวก่อน ตั้งใจไว้ว่าถ้ากินเหลือ อย่างน้อยก็ขอให้เหลือแต่เส้นที่อยู่ในถ้วยแยกไว้อย่างสวยงาม

และเป็นไปตามคาด ฉันเหลือเส้นที่ไม่ได้แตะต้องอยู่จำนวนมาก ขณะที่หันไปมองเก้าอี้สี่ห้าตัวรอบร้านขนาดเล็กแห่งนี้ ฉันต้องตกตะลึงที่พบว่า ชายหนุ่มทุกคนในร้านกินทั้งซุปทั้งเส้นกันเกลี้ยงชาม แถมยังสูดเส้นกันเสีย “ซู้ดซ้าด” การส่งเสียงขณะสวาปามเส้นแบบนี้นั้น นับว่าเป็นการให้เกียรติทางร้านอย่างสูง ว่าอาหารตรงหน้านี้น่ะ อร่อยสุดๆ ไปเลยล่ะ

พนักงานหนุ่มประจำร้านชะโงกหน้ามาจากหลังเคาน์เตอร์ เขาถามฉันเป็นภาษาญี่ปุ่นด้วยประโยคที่ฉันฟังไม่เข้าใจสักนิด ฉันไม่รู้จะทำยังไงต่อ อยากบอกเขาว่า น้ำซุปของที่ร้านอร่อยมากนะ แต่ฉันกินเส้นไม่หมดเพราะดันเลือกปริมาณเกินตัว ฉันละโมบโลภมากเอง และมันไม่ใช่ความผิดของที่ร้านแต่อย่างใด

แต่ฉันจะบอกเขายังไงดี ก็ฉันไม่รู้ภาษาญี่ปุ่นนี่นา (ฮือ)

 

แล้วแดนก็ชะโงกหน้ามาถาม ด้วยสีหน้าและแววตาซื่อๆ

“ติ๊กต่อก ฉันรู้สึกกินไม่อิ่มน่ะ เธอจะว่าอะไรไหม ถ้าฉันจะขอเส้นที่เหลือของเธอหน่อย”

 

ตั้งแต่รู้จักกับแดนมา นี่เป็นประโยคที่ทำให้ฉันอึ้งที่สุด ไม่ได้อึ้งที่เขากล้าขอเส้นที่เหลืออยู่ ทว่าเท่าที่รู้จักกัน ฉันรู้ว่าเขา (น่าจะ) อิ่มแล้ว เขาไม่ใช่คนกินเยอะ แต่ท่าทีการขอกินแบบซื่อๆ ของเขา นัยหนึ่งคือเพื่อปัดเป่าความไม่สบายใจของฉันที่ต้องเหลือเส้นไว้ต่างหาก

ฉันจ้องตาเขา ไม่พบความผิดปกติใดๆ ในแววตาซื่อใสนั้น

“อืม เอาไปสิ”

แดนหยิบเส้นราเม็งใส่ถ้วยซุปอย่างร่าเริง ก่อนกินมันด้วยท่าทีเอร็ดอร่อย พอฉันหันไปมองถ้วยราเม็งของเขาอีกที ก็พบว่าเส้นราเม็งสีเหลืองนวลเหล่านั้นได้อัตรธานไปแล้ว

ขณะที่ความไว้วางใจของฉันที่มีต่อเขากลับเพิ่มพูนขึ้นในเย็นนั้น

 

แดนจากไปในยามสายของวันจันทร์ สัปดาห์นั้นฉันวุ่นวายทุกวันเพราะต้องปรับตัวให้ทันกับการเรียนการสอนของคลาสปรับพื้นฐาน นอกจากต้องช็อกกับวิชาจำพวกบัญชี ภาษาญี่ปุ่น และเลขพื้นฐานแล้ว การเรียนการสอนภาษาอังกฤษเชิงวิชาการแทบทำฉันร้องไห้ หลังจากร้างลาการเรียนไปถึงสิบกว่าปี ฉันพบว่าตัวเองคือปลาที่กำลังแหวกว่ายท่ามกลางหมู่ดาวในชั้นบรรยากาศโลก และเป็นไปไม่ได้เลยที่ปลาจะหายใจออกในสภาพบรรยากาศที่ไม่เหมาะกับธรรมชาติของปลาแบบนั้น

คลาสเรียนเริ่มต้นเก้าโมงเช้า และสิ้นสุดลงในเวลาห้าโมงเย็นกับอีกสิบนาทีของทุกวัน ฉันเดินจากบ้านพักรวมไปยังชั้นเรียนโดยใช้เวลาสี่สิบนาที ฉันเดินอย่างนั้นอยู่ทุกวัน รู้สึกเหนื่อยล้าต้นขา แต่เหนื่อยและท้อใจนั้นมีมากกว่า

ฉันคิดถึงแดนคนที่บอกว่าจะเริ่มต้นเรียนปริญญาเอกที่สิงคโปร์ในเดือนตุลาคมนี้ ลำพังแค่เรียนปริญญาโทให้รอด ฉันยังไม่กล้าคิดเลยว่าจะทำได้ แล้วผู้คนที่พกพาความกล้าหาญ เพื่อบากบั่นเรียนปริญญาเอกให้สำเร็จ กล้ามเนื้อหัวใจและเซลล์สมองของเขาทำด้วยอะไรกันนะ ฉันสงสัย

เป็นเย็นวันอาทิตย์ ที่ฉันส่งข้อความหาเขา “พรุ่งนี้เธอจะกลับมากี่โมง เราไปกินข้าวก่อนเธอกลับกันเถอะ ฉันเลี้ยงเอง”

“จะถึงโตเกียวตอนเที่ยง แต่ถ้าเธอเรียนอยู่เดี๋ยวฉันแวะเข้าไปเอากระเป๋าตอนค่ำก็ได้ ส่วนเรื่องกินข้าว ดีเลย เดี๋ยวฉันจะชวนเพื่อนเก่าที่ออฟฟิศมาด้วย” เขาตอบกลับมา

“ส่วนสถานที่ ไว้พรุ่งนี้ค่อยบอกนะ ขอคิดก่อน”

แล้วเขาก็เงียบหายไป

 

เรานัดเจอกันอีกทีในเย็นวันจันทร์ สถานที่คือสถานีเจอาร์ชินจูกุ ตรงหน้าร้านหลุยส์วิตตอง ห้างโอดาคิว ฉันถามย้ำไปว่า “ตรงหน้าร้านใช่ไหม” เขาตอบกลับมาว่า “ใช่” แบตมือถือของแดนจะหมดแล้ว เขาต้องสำรองแบตไว้สำหรับการเดินทางไปสนามบินช่วงเที่ยงคืนด้วย  

จากหกโมงครึ่งที่นัดกันไว้ เวลาล่วงเลยไปใกล้หนึ่งทุ่มแล้ว ฉันว่ามันต้องมีอะไรผิดปกติแล้วล่ะ

ในที่สุดแดนก็ปรากฏตัว เขาดูเหมือนเดิม ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แน่ล่ะ เวลาแค่หนึ่งสัปดาห์จะทำให้คนเราเปลี่ยนได้แค่ไหนกันเชียว

ฉันนึกว่าเขามาสาย แต่เรื่องกลับกลายเป็นว่า เขามาตรงเวลานั่นแหละ แต่เขารออยู่หน้าร้านหลุยส์วิตตอง ที่หมายถึง หน้าร้านส่วนที่อยู่นอกห้าง ขณะที่ฉันยืนอยู่หน้าร้านส่วนที่อยู่ในห้างโดยไม่กล้ากระดิกตัวไปไหน

“แล้วเพื่อนล่ะ” ฉันถาม

“ไม่มาแล้ว ไม่มีใครว่างเลยวันนี้” คนจะบินหนีไปทำหน้าเศร้าสร้อย

“ฉันต้องซื้อของฝากน้องสาว เธอช่วยเลือกหน่อยนะ”

งานหมูๆ ฉันคิดในใจ

“ได้สิ” ไม่ยากหรอก, ไม่ยากหรอก

 

แต่เรื่องกลับกลายเป็นว่า มันยากมาก แดนเหลือเงินติดตัวอยู่แค่ห้าพันเยน และพยายามย้ำว่าน้องสาวเขาอายุยี่สิบปีเต็มแล้ว ชอบศิลปะ ฉันพยายามเสนอให้เขาซื้อผลงานชิ้นเล็กๆ ของยาโยอิ คุซามะ ศิลปินชื่อดังเจ้าของต้นตำรับผลฟักทองลายจุดดำ แต่เขากลับไม่มั่นใจว่าน้องสาวจะชอบ ฉันเลยเสนอให้เขาซื้อขนมโตเกียวบานาน่าอันลือชื่อไปฝากน้องสาว “น้องสาวฉันอายุยี่สิบปีแล้วนะติ๊กต่อก” แล้วไงล่ะ “ผู้หญิงทุกคนล้วนชื่นชอบของหวานกันทั้งนั้นแหละ” ฉันยืนยันเสียงแข็ง เขาส่ายหน้า ก่อนจะเดินวนรอบห้างจนเวลาใกล้สามทุ่มแล้ว

“เธอเริ่มเบื่อฉันรึยัง” แดนถามหลังจากที่เราเดินวนมาสองห้างแล้ว และยังไม่มีทีท่าว่าจะได้อะไรติดมือกลับไปเป็นของฝากให้น้องสาวเขา

ฉันกลอกตานิดหนึ่ง “จริงๆ ฉันหิวมากกว่าจะเบื่อ” เขาหัวเราะ

“ยังไงก็แล้วแต่ ฉันยังยืนยันว่าการซื้อโตเกียวบานาน่าเป็นเรื่องที่ควรทำที่สุดนะ”

แต่ลงท้ายก่อนห้างปิด แดนก็ได้ปากกา โปสการ์ด และสมุดที่มีปกหน้าเป็นริ้วลายคลื่นพริ้วไหวแบบญี่ปุ่น (เซนสุดๆ) พร้อมแก้วเซรามิกสำหรับชงชาหนึ่งใบ

 

เราตัดสินใจกินชาบูหรือจิ้มจุ่มแบบญี่ปุ่นเป็นการเลี้ยงอำลา แต่ปัญหาคือ เราไม่รู้ว่าร้านชาบูดีๆ ในชินจูกุนั้นตั้งอยู่ที่ไหน

และตอนที่เราเดินวนเวียนหลังสามทุ่มในชินจูกุนั้นเอง ที่เราได้พลัดหลงเข้าไปยังย่านหม่นมืดของชินจูกุ อีกหนึ่งโฉมหน้าที่เป็นที่ร่ำลือมานาน บาร์โฮสต์ สาววัยกระเตาะข้างฟุตบาท เหล่าชายหนุ่มที่ยื่นใบปลิวแจกเราเป็นภาษาญี่ปุ่นพร้อมชักชวนให้เข้าร้านนั้นร้านนี้

“ฉันไม่เข้าใจ เธอยังดูเด็กอยู่เลย” แดนหมายถึงหญิงสาวริมฟุตบาทที่แจกใบปลิววาบหวิวให้เรา “ทำไมเธอต้องมาทำงานอย่างนี้ ทำไมโลกใบนี้ต้องมีคนทำงานแบบนี้อยู่ในขณะที่คนอื่นนอนหัวถึงหมอนกันแล้ว” เขาเริ่มร่ายยาวและตั้งคำถามนู่นนั่นนี่ ด้านมืดของญี่ปุ่นคือสิ่งที่ทำให้คนอย่างแดนฉงนฉงาย

แม้จะรู้อายุของเขาอยู่แล้ว แต่ฉันก็ยังถามออกไป “อายุเท่าไหร่กันนี่ หัดมาตั้งคำถามอย่างนี้กับโลก” ฉันหัวเราะ รู้ตัวว่าไม่ควรหัวเราะ แต่ก็อดไม่ได้

“ยี่สิบสาม ฉันอายุยี่สิบสาม” เขายิ้มนัยน์ตาเศร้า

“เมื่อต้นปีก่อน ฉันอายุยี่สิบเอ็ด ย่างยี่สิบสอง”

มันเป็นประโยคคำตอบที่ฟังดูแสนธรรมดา แต่แล้วฉันมารู้ทีหลังว่า ประโยคง่ายๆ ประโยคนั้น ประกอบสร้างด้วยอนุภาคความเศร้ามากกว่าที่คิด

 

เราเจอร้านชาบูด้วยความบังเอิญ เป็นร้านที่ดีที่เดียว แต่ถ้าให้พาไปอีกรอบ เราคงพาไปไม่ถูก วันนั้นเกิดจากความหลง (ทาง) ล้วนๆ พอถึงร้าน เราก็กินชาบูกันด้วยความฉับไว เพราะแดนยังต้องเดินทางไปเอากระเป๋าที่ฝากไว้ที่บ้านพักรวม ทั้งยังต้องแวะเอาของในล็อกเกอร์ที่สถานีโตเกียว ก่อนจะต่อรถไฟไปสนามบินฮาเนดะ

ฉันสั่งชาบูแบบน้ำซุปต้มยำมากิน ขณะที่แดนสั่งน้ำซุปแบบญี่ปุ่น แต่กระนั้นเขายังแอบชะโงกหน้ามามองหม้อต้มซุปของฉันอยู่เรื่อย “ทำไมเหรอ” ฉันถาม “ขอชิมหน่อยได้ไหม” เขาตอบ “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” ฉันหัวเราะ “เห็นเธอทำท่าทางหวงแหนปกป้องซุปต้มยำซะขนาดนั้น ฉันเลยเกรงใจ” ว่าแล้วเขาก็หัวเราะตาม

“ในฐานะที่เธอผ่านโลกมามากกว่า มีคำแนะนำอะไรเกี่ยวกับการใช้ชีวิตจะบอกฉันไหม” แหม จะบอกว่าฉันแก่ก็พูดมาตรงๆ เหอะ

“อืม” ฉันคิดขณะเอาผักใส่ลงในหม้อซุปต้มยำ “รีบทำงาน หาเงินให้ได้เยอะๆ แล้วพอเธออายุสามสิบสอง เธอจะได้เกษียณตัวเอง ไม่ต้องมานั่งเรียนปริญญาโทเหมือนฉันตอนนี้ไง”

“หรือฉันอาจจะกลับมาเรียนปริญญาโทอีกใบตอนอายุสามสิบสอง” เขายิ้ม

“นั่นคงเป็นเรื่องบ้าบอที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมา”

แล้วเราก็หัวเราะพร้อมกัน

 

เพราะมันเป็นการเลี้ยงส่ง ฉันเลยควักกระเป๋าสตางค์ออกมา ค่าเสียหายวันนั้นตกราวๆ สี่พันเยน

“แล้วทำไมเธอต้องจ่าย” แดนถามด้วยน้ำเสียงงุนงง

“อ้าว ฉันบอกเธอไปในไลน์แล้วไง ว่าฉันเลี้ยงเอง”

เขายังทำหน้างุนงงต่อ “ไลน์ไหน ฉันไม่เห็นได้อ่านเลย”

“ได้อ่านสิ เธอยังตอบกลับมาเลย นี่ไงล่ะ” แล้วฉันก็ยื่นไลน์วันนั้นให้เขาอ่าน

“เธอใช้คำว่า ‘Bill is on me’ มันแปลว่า ‘ฉันจะจ่ายเอง’ เหรอ”

“อ้าว มันแปลว่าอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ” เป็นฉันเองที่เริ่มงงแล้ว

“ไม่รู้สิ” เขาส่งมือถือกลับคืน “อย่างน้อย ภาษาอังกฤษแบบคนอังกฤษที่ฉันใช้อยู่ เราก็ไม่ได้ใช้อย่างนี้”

หนอยแน่ะ…ฉันถลึงตาใส่เขา แดนหัวเราะ

“ยังไงก็ขอบคุณมากนะ…สำหรับทุกอย่าง”

“อืม…ขอบคุณเช่นกันนะ กับทุกเรื่องเลย”

ฉันเลิกถลึงตาใส่เขาแล้ว วันเวลาของเราเหลือแสนสั้น มันคงดีกว่าที่เราจะยิ้มแย้มให้กัน

อย่างน้อยฉันก็เชื่ออย่างนั้น

 

“เธอรู้สึกยังไงกับหนัง Lost In Translation ของโซเฟีย คอปโปลา” ระหว่างอยู่บนรถไฟสายที่จะมุ่งหน้าไปสถานีนิชินิปโปริเพื่อแวะเอากระเป๋าที่บ้านพักรวมซากุระ ย่านเซนดากิ แดนก็ถามขึ้น

“ฉันว่าหนังเล่าเว่อร์ไป หมายถึงหลังจากที่ได้มาเห็นชิบูยะกับมหานครโตเกียว ฉันว่าเมืองมันไม่ได้เหงาขนาดนั้นเสียหน่อย แล้วขนาดพูดญี่ปุ่นไม่ได้ ฉันยังไม่เห็นจะรู้สึกหลงทางขนาดนั้นเลย”

“อืม ในฐานะคนตะวันตก ฉันคิดว่าชิบูยะไม่ได้ดูเหงาขนาดนั้น และสำหรับคนที่มาจากต่างบ้านต่างเมือง โตเกียวก็ยังมีกิจกรรมให้ทำอีกเยอะ นอกเหนือจากร้องคาราโอเกะ”

“โตเกียวยังมีโตเกียวทาวเวอร์” ฉันพูดยิ้มๆ

“และโตเกียวสกายทรี” แดนต่อประโยคให้ครบใจความ

“และรถไฟสายยามาโนเตะ”

“และสถานีนิชินิปโปริ

ดูเหมือนว่าเรามีเวลาก่อนเที่ยวบินไม่นาน แต่มีเรื่องให้หัวเราะร่วมกันราวกับวันเวลาไม่มีวันจบสิ้น

 

แต่ทุกสิ่งย่อมมีวันจบสิ้น

กระเป๋าเดินทางยี่ห้อแซมโซไนท์สีแดงใบยักษ์ของแดนถูกลากมาวางไว้ตรงทางเข้าสถานีนิชินิปโปริ

“เดินทางปลอดภัยนะ แล้วขอให้โชคดีกับชีวิตที่สิงคโปร์”

“เธอก็เหมือนกัน ขอให้โชคดีกับชีวิตที่โตเกียว”

เราบอกลากันตรงนั้น แดนยกสัมภาระใบโตของเขาขึ้นบันไดเลื่อนไป ขณะที่ฉันหิ้วกระเป๋าสีดำยี่ห้อเคตสเปดที่เป็นเหมือนของคู่กาย เดินฝ่าลมเย็นของต้นเดือนกันยายนกลับไปยังบ้านพักรวมซากุระ เซนดากิ

มีเรื่องราวมากมายที่คนเราแบกไว้…ในชีวิต

บางเรื่องมองเห็นได้ชัด แต่กับบางเรื่อง…เราอาจไม่มีวันรู้

 

สองสัปดาห์ที่เหลืออยู่ของคลาสปรับพื้นฐานผ่านไป สัปดาห์สุดท้ายของเดือนกันยายนมาเยือน มันเป็นช่วงเบรกสั้นๆ ก่อนมหาวิทยาลัยจะเปิดเทอมจริง ฉันใช้เวลาเอื่อยเฉื่อยเดินเล่นตามที่นั่นนู่นนี่ในโตเกียว ชะโงกหน้าทำความรู้จักเมืองเป็นระยะ แล้วพอสิ้นเดือนกันยายน ฉันก็ลากกระเป๋าออกจากบ้านพักรวมซากุระ เซนดากิ เพื่อเข้าสู่บ้านพักหลังใหม่อันเป็นที่พักซึ่งถาวรกว่า

เดือนตุลาคมเดินทางมาถึงเสียที มหาวิทยาลัยเปิดเทอม ชั้นเรียนอันแสนหฤโหดเริ่มต้นขึ้น ผู้คนมากหน้าหลายตาเดินทางสวนมาในชีวิต ฉันเริ่มผูกมิตรกับบางผู้คน พร้อมกับที่เริ่มต้นออกซื้อเสื้อผ้าเตรียมตัวรับฤดูหนาวที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา วิชาเรียนแสนยากและการบ้านที่มีมากมายทำให้ฉันไม่ค่อยมีเวลาทำกับข้าวกินเองอย่างที่เคยทำสมัยอยู่บ้านพักรวมอีกแล้ว

ในช่วงเวลาเหล่านี้ แดนส่งอีเมลแสนยาวเหยียดแจ้งข่าวมาเป็นระยะ หลังจากใช้เวลาไม่ถึงสองสัปดาห์เพื่อเยี่ยมครอบครัวในอังกฤษ เขาก็บินไปเหยียบสิงคโปร์อย่างปลอดภัยแล้ว เข้าอพาร์ตเมนต์ ปรับตัวกับอากาศร้อนเหลือแสนของสิงคโปร์ ก่อนพบว่าไม่ชอบบรรยากาศที่ขับเคลื่อนไปอย่างรวดเร็วในเกาะเล็กๆ แห่งนั้น เขารู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจผิดพลาดที่เลือกทำปริญญาเอกที่นั่น ฉันส่งอีเมลไปบอกแดนสั้นๆ ว่าอย่างน้อยเขาก็โชคดีที่ได้รับทุนเต็มอัตรา ในวิกฤตการเงินที่กำลังกัดกร่อนยุโรปและโลกอยู่ตอนนี้ ถือว่าเขายังได้รับโอกาสดีมากกว่าคนอื่น ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าแดนช่างเป็นคนหนุ่มวัยยี่สิบสามที่ขี้บ่นจัง อุตส่าห์ได้ไปอยู่ตั้งสิงคโปร์แล้วยังบ่นนู่นนี่อีกแน่ะ

จนกระทั่งการมาถึงของอีเมลฉบับหนึ่ง

 

อุทิศ เหมะมูล บอกไว้ในหนังสือความเรียง Japan and I ว่า “ความจริงมาสู่เราได้หลากหลายรูปแบบ”

ความจริงจากแดน เดินทางมาสู่ฉันในรูปแบบอีเมล

 

สิ้นเดือนตุลาคม ขณะนั่งหาวหวอดในชั้นเรียนยามสาย ฉันแก้ง่วงด้วยการหยิบไอโฟนขึ้นมาเปิดดูนั่นนี่ ก่อนจะพบว่ามีอีเมลเข้ามาใหม่ตอนเช้ามืด เป็นอีเมลจากแดน ข้อความยังคงยาวเหยียดเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนกับอีเมลฉบับก่อนๆ คือ มันเปิดเผยเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตวัยยี่สิบเอ็ดปี-ย่างเข้ายี่สิบสอง ของเขาไว้

“ถ้าไม่มีเหตุการณ์นั้น ชีวิตฉันคงดำเนินไปอีกแบบ และคงไม่ได้มาโตเกียว”​ เขาเขียนมาในอีเมล

เรื่องราวเกิดขึ้นในวันสุดท้ายของเดือนมีนาคม ปี 2012

 

เทอมสุดท้ายของการเรียนปริญญาตรี ในช่วงพักเบรกก่อนสอบปลายภาค แดนชวนแฟนสาวที่คบหากันได้สองปีออกเดินทางท่องเที่ยว ในค่ำคืนหนึ่ง บนรถเช่าสี่ล้อที่แล่นไปในความมืด ขณะที่แฟนสาวหลับใหลไปนานแล้วบนไหล่ข้างขวาของเขา แดนกลับยังลืมตาตื่นและมองเห็นทุกจังหวะบังคับรถของคนขับ เขารู้สึกถึงความเร็วของรถที่เร่งแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้วในช่วงเวลาเพียงเสี้ยววินาที รถยนต์ก็พุ่งเข้าชนกับท้ายรถบรรทุกอย่างจัง แรงสั่นสะเทือนในครั้งนั้นทำให้แดนรู้สึกถึงความตาย

เขาตื่นมาเพื่อพบว่าตัวเองบาดเจ็บหนักอยู่ในโรงพยาบาล อุบัติเหตุหนนั้นพรากความแข็งแรงไปจากชีวิตเขา ร่างกายที่เคยวิ่งมาราธอนได้คล่องแคล่ว ต้องเปลี่ยนมาทำกายภาพบำบัดและออกกำลังด้วยการว่ายน้ำแทน แต่เหนือสิ่งอื่นใด อุบัติเหตุยังทิ้งความทรงจำแสนเศร้าไว้ อะแมนด้า, แฟนสาวของเขาจากไปในอุบัติเหตุ แรงสั่นสะเทือนคร่าชีวิตทุกคนในรถคันนั้น ยกเว้นแดน

เขาใช้เวลาหลายเดือนในการเยียวยาร่างกายตัวเอง แต่ขณะที่ร่างกายกลับมาเดินได้ จิตใจกลับไม่ได้ก้าวเดินตาม ภาพอุบัติเหตุยังตามหลอกหลอน ความจริงที่ว่าเขาเป็นคนเดียวที่รอดชีวิตกลับยิ่งทำให้เขารู้สึกหดหู่ แดนหมกมุ่นครุ่นคิดแต่เพียงว่า จะดีกว่านี้ไหมถ้าตัวเขาจากไปพร้อมคนอื่นในวันนั้น เขาพาตัวเองเข้าสอบปลายภาคด้วยอาการซังกะตาย เขียนคำตอบมั่วๆ ลงในกระดาษแต่ยังจบมาจนได้ ในตอนนั้นเขาไม่ได้สนใจอนาคตอีกแล้ว ทุกอย่างดูไร้ความหมาย แผนการชีวิตที่เคยวางไว้ร่วมกับอะแมนด้าจบสิ้นลง ชีวิตไม่ได้เป็นเหมือนที่หวังอีกต่อไป เพื่อจะหนีไปจากความทรงจำที่เมืองเกิด หลังเรียนจบเขาเลยสมัครเรียนปริญญาโทที่ลอนดอน และเป็นที่นั่นเองที่เขาได้พบกับเรน เพื่อนรุ่นน้องชาวญี่ปุ่น

ชีวิตหนึ่งปีในชั้นเรียนปริญญาโทสิ้นสุดลง ทุกอย่างยังดูไร้ความหมาย เขาไม่มีแผนชีวิต ไม่รู้ว่าจะมุ่งหน้าต่อไปทางไหน แล้วทุนปริญญาเอกที่สิงคโปร์ก็ผ่านเข้ามาในการรับรู้ แดนเขียนใบสมัครโดยไม่คาดหวัง เพื่อพบผลว่าตัวเองถูกเลือก แต่กว่าชีวิตปริญญาเอกจะเริ่มต้นก็ตั้งเดือนตุลาคม อาการอยากหนีจากความทรงจำเศร้าซึมทำให้เขาสมัครขอฝึกงานที่ญี่ปุ่น แล้วหนึ่งสัปดาห์ต่อมาเขาก็มุ่งหน้าสู่มหานครโตเกียว โดยปราศจากที่อยู่และแผนการดำเนินชีวิต

“ฉันพบว่านั่นเป็นหนึ่งในการตัดสินใจที่ดีที่สุดในชีวิต” นั่นคือข้อความจากเขา

 

“ตอนที่เราเจอกัน เธอใจดีมากที่รับฉันเป็นเพื่อนทั้งที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวฉันมาก่อน เธอชวนฉันไปดูดอกไม้ไฟ เธอจัดเลี้ยงส่งอำลา เธอเขียนโปสการ์ดหาฉันจากนากาโนะ เหมือนเป็นสิ่งเล็กน้อย เธออาจจะทำมันโดยไม่ได้คิดอะไร แต่สิ่งเหล่านั้นทำให้ฉันรู้สึกว่าโลกนี้ยังมีสิ่งดีๆ หลงเหลืออยู่ ฉันอยากขอบคุณสำหรับทั้งหมดนี้”

“ที่สิงคโปร์ ฉันไม่มีความสุขนัก จริงๆ แล้วฉันไม่มีความสุขเลย แต่ฉันหวังว่าสักวันหนึ่ง…สักวันในเวลาอันใกล้นี้ ฉันจะรู้สึกได้ถึงความสุขของการมีชีวิตอยู่อีกครั้ง แต่ในระหว่างนี้ ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า อย่างน้อยโลกก็ไม่ได้มืดมิดเสียทีเดียวนัก”

 

ฉันอ่านอีเมลฉบับนี้จบลงในเวลาเที่ยงครึ่ง วันนั้นเป็นวันที่อากาศสดใส ฉันนั่งอยู่ตรงนั้น…ตรงม้านั่งกลางสวนหย่อมแสนน่ารักในรั้วมหาวิทยาลัย ในสวนแห่งนั้นมีคลาสเมทชาวเยอรมันนั่งอยู่อีกฟาก ฉันรู้ว่าเขามองมา และเห็นฉันกำลังร้องไห้อยู่

 

ฉันคิดถึงวันแรกที่เจอแดน คิดถึงการไปสระว่ายน้ำที่เขาทำเป็นกิจวัตรทุกวันหยุด ฉันคิดถึงหน้าร้อนแรกในโตเกียวที่เราเพิ่งเผชิญร่วมกัน แล้วบทสนทนาหน้าสถานีโคมาโกเมะก็ย้อนกลับมาจู่โจมความทรงจำ ตอนนี้ฉันตระหนักได้ถึงคำตอบอันแสนงี่เง่าของตัวเอง และความเงียบงันในวันนั้นของเขา

มีเรื่องราวมากมายที่คนเราแบกไว้ในชีวิต บางเรื่องมองเห็นได้ชัด แต่กับบางเรื่อง เราอาจไม่มีวันรู้

 

ถ้าจะมีอะไรสักอย่างให้ฉันได้เรียนรู้จากเรื่องราว “ความจริง” ของแดน อะไรบางอย่างนั้นคงเป็น…ความรู้สึกที่ว่า ในเวลาอีกสองปีที่เหลือนับจากนี้ ในชั้นเรียนปริญญาโทที่ฉันยังต้องเจอและปะทะสังสรรค์กับผู้คนอีกมากมายจากหลากหลายมุมโลก ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงมากเกินไป ฉันแค่อยากยิ้ม หัวเราะ และสร้างความทรงจำดีๆ เล็กๆ น้อยๆ กับผู้คนเหล่านั้น  และถ้าเป็นไปได้ ฉันแค่หวังอยากให้ตัวเองใจร้ายกับผู้คนให้น้อยที่สุด

 

ในเวลาอันน้อยนิดที่เราจะได้ใช้ร่วมกัน ฉันคงผูกมิตรไม่ได้ทุกคน และรักไม่ได้ทั้งหมด

แต่ในความไม่ยั่งยืนของโชคชะตา ฉันหวังแค่ว่า “เรา” จะได้ร่วมหัวเราะ มากกว่าร่วมขุ่นเคือง

[TOKYO 2013] #11.1

[Tokyo 2013 : The Series]

หมายเหตุ:

ฉันบันทึกซีรีส์เรื่องเล่าชุดนี้ไว้ตั้งแต่ก่อนเริ่มต้นเขียนหนังสือ “ซากุระ, ซาโยนาระ” อีกค่ะ บางส่วนของเนื้อหาถูกรวมไว้ในเล่ม “ซากุระ, ซาโยนาระ” (เช่นตอนนี้) แต่มีหลายบทที่ถูกตัดออกไป ฉันเห็นว่ามันถึงควรแก่เวลาที่จะนำมาเผยแพร่ไว้ในโลกออนไลน์แล้ว

นี่ไม่ใช่เรื่องราวเกี่ยวกับมหานครโตเกียวนะคะ แต่มันคือเรื่องราวของผู้คน-ที่ฉันค้นพบในโตเกียว

 

1907846_10152456626803235_3871830618429327567_n

 

This is not a story about Tokyo.
It is the story about people I met in Tokyo

ชีวิตภาคก่อนหน้ามหาวิทยาลัย

#11.1 : แดน พอตเตอร์ กับความจริงของเขา (1)

 

อุทิศ เหมะมูล บอกไว้ในหนังสือความเรียง Japan and I ว่า “ความจริงมาสู่เราได้หลากหลายรูปแบบ”

ความจริงจากแดน เดินทางมาสู่ฉันในรูปแบบอีเมล

 

บ่ายโมงของเสาร์สิ้นเดือนสิงหาคม ปี 2013 ฉันตื่นมาด้วยอาการเวียนหัวและอยากอ้วก ชัดเจนว่านี่คือผลของการเทแอลกอฮอล์เข้าร่างกายอย่างไม่ยั้งในคืนก่อน มันเป็นคืนที่แดนเป็นตัวตั้งตัวตีนัด “เพื่อนๆ” (ของเขา) มากินเลี้ยงกัน เสมือนงานเลี้ยงส่งก่อนเขาบินกลับอังกฤษ

แดนจะย้ายออกจากบ้านพักรวมซากุระ เซนดากิในวันจันทร์นี้แล้ว

เป็นวันจันทร์เดียวกับที่คลาสเรียนปรับพื้นฐานเด็กทุน (Preparation Class) ของฉันจะเริ่มต้นวันแรก

การจบสิ้นของคนบางคน แต่กลับเป็นการเริ่มต้นของใครอีกคน

เรื่องประหลาดของโลก เรื่องสามัญของชีวิต

 

ฉันเดินเข้าไปในครัว เจอแดนนั่งอยู่ เขาบอกว่าเพิ่งตื่นเหมือนกัน หลังกลับถึงบ้านเขาก็หลับเป็นตายโดยยังไม่ได้อาบน้ำด้วยซ้ำ “เป็นคืนที่บ้าบอดีนะ” แดนหัวเราะ คงจะจริง เมื่อคืนเขาสูบบุหรี่ไปประมาณห้ามวนได้ ปกติฉันไม่เคยเห็นเขาสูบบุหรี่เลยด้วยซ้ำ “จะสูบเวลาที่มีปาร์ตี้เท่านั้นแหละ” เขาบอกอย่างอารมณ์ดี

“รู้ไหมว่าถ้าจากไปแล้ว ฉันจะคิดถึงอะไรในโตเกียวที่สุด” เขาถามเสียงสดชื่น

“อะไรเหรอ”

“รถไฟเจอาร์สายสีเขียวอ่อน สายยามาโนเตะ ฉันชอบรถไฟเส้นนั้น” ตาของเขาสดใส “โดยเฉพาะสายยามาโนเตะที่แล่นออกจากสถานีนิชินิปโปริ” เขาหมายถึงสถานีรถไฟใกล้บ้านพักหลังนี้ “แต่ต้องเป็นขบวนโล่งๆ ที่คนไม่เยอะนะ”

แน่นอนอยู่แล้ว ไม่มีใครชอบรถไฟขบวนที่คนล้นแน่นและอัดกันเป็นปลากระป๋องหรอก

 

“นี่ เธอเห็นเฉินหรือเปล่าติ๊กต่อก หมู่นี้ฉันไม่เจอเขาเลย” แดนหมายถึงหนุ่มตัวสูงจากเซี่ยงไฮ้, คนที่จากไปแล้ว

“เฉินไปแล้ว เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา ฉันไปส่งเขาขึ้นแท็กซี่เองแหละ” ฉันชงกาแฟแก้เมาค้าง พลางตอบคำถามไปด้วย

“เฮ้ย! จริงเหรอ แย่จัง สัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นสัปดาห์สุดท้ายที่ฝึกงาน ฉันมัวแต่ยุ่งจนไม่ได้คุยกับเฉินเลย” ถึงตอนนี้เสียงเขาไม่สดชื่นแล้ว

“รู้ไหมก่อนหน้าที่เธอจะย้ายมาอยู่ เฉิน เบน – คนที่เธอมาอยู่ห้องแทนเขาน่ะ แล้วก็ฉัน เราสามคนไปเที่ยวด้วยกันเป็นประจำ”

ฉันพยักหน้ารับ ฉันจำเบนได้ ฉันเจอเบนตอนค่ำวันที่ย้ายเข้ามานั่นแหละ อารมณ์ประมาณว่าเขาลืมของเลยแวะกลับมาเอา แล้วเขายังพูดแซวด้วยนะว่าฉันมาแย่งห้องเขาไป, นั่นไม่ตลกเลยสักนิด

“สุดท้าย ฉันก็เป็นคนสุดท้ายที่ย้ายออก” แดนถอนหายใจ

“ใครบอก” ฉันแย้งยิ้มๆ

“ฉันต่างหากที่เป็นคนสุดท้าย”

ฤดูร้อนกำลังจะจากไป แดนก็กำลังจะจากลา และเรายังไม่มีโอกาสไปตามรอยมูราคามิด้วยกันเลย

 

แดนเคยเล่าว่าเขามาฝึกงานด้านวิศวกรรมคอมพิวเตอร์กับองค์กรธุรกิจแห่งหนึ่งใจกลางโตเกียว มันคงเป็นการฝึกงานหน้าร้อนที่โหดร้ายมาก เพราะฉันเห็นเขาวุ่นวายอยู่ตลอดเวลา แต่ตอนนี้ความวุ่นวายนั้นจบลงแล้ว โปรเจ็กต์ที่เขาร่วมทำกับบริษัทในโตเกียวสำเร็จด้วยดี และด้วยการนี้ เท่ากับเขาสำเร็จปริญญาโทเรียบร้อยแล้ว

“แล้วเธอก็ต้องกลับไปทำงานที่อังกฤษสินะ”

“เปล่า” เขาปฏิเสธ “เดี๋ยวฉันต้องบินกลับมาต่อปริญญาเอกที่สิงคโปร์เดือนตุลาคมนี้”

“โห…นี่จะไม่พักหายใจหายคอกันเลยทีเดียว” นี่เป็นข้อมูลใหม่ที่ทำให้ฉันรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

“เป็นจังหวะชีวิตน่ะ” เขายิ้มๆ แล้วยกชาจากเกาะอังกฤษขึ้นจิบ

 

จังหวะชีวิตนั้นเป็นเรื่องประหลาดดี ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองในวัยสามสิบสองจะต้องมาปักหลักเล่าเรียนอยู่ที่ญี่ปุ่น ไม่เคยคิดฝันและวางแผนอยากเรียนปริญญาโทมาก่อน ทั้งยังไม่เคยหลงใหลในประเทศนี้ ตอนเริ่มทำงานนิตยสารใหม่ๆ ในวัยที่ฉันอายุเท่ากับแดนในตอนนี้ พี่บรรณาธิการแสนเก๋คนหนึ่งเคยพูดกับฉันว่า “ติ๊กน่าจะเหมาะกับยุโรปมากกว่า ถ้าได้ไปยุโรป ติ๊กจะต้องตกหลุมรัก” เธอวาดภาพไว้ว่า ถ้ามีโอกาส ฉันควรเลือกเรียนต่อที่ยุโรป

ผ่านมาเกือบสิบปีนับจากเธอวาดภาพฝันนั้นไว้ ฉันก็ยังไม่เคยไปยุโรปเสียที เอาเข้าจริง ฉันเดินทางไปเห็นโลกแค่ไม่กี่มุมเมือง

แตกต่างจากแดน เท่าที่ฟังเขาเล่า แม้ยังไม่เคยปักหลักทำงานรับเงินเดือนจริงจัง แต่เขาเคยเดินทางไปนั่นมานี่หลายแห่ง ภาคพื้นทวีปยุโรปนั้นต้องเคยไปมาแล้ว ส่วนดินแดนเอเชียเขาก็เหยียบย่างและสัมผัสมาไม่น้อย แอฟริกาตอนบนอีกล่ะ ฉันจำไม่ได้ว่าเขาเคยไปอเมริกาไหม แต่ฟังจากเรื่องเล่าในวัยยี่สิบสาม ฉันรู้สึกเหมือนเขาเป็นคนรุ่นใหม่จากประเทศโลกที่หนึ่งที่มาจากครอบครัวที่ฐานะเศรษฐกิจดีพอ ดีพอจนเอื้ออำนวยให้เขาได้เดินทางไปเห็นโลกในมุมที่เขาอยากเห็น สัมผัสวัฒนธรรมที่เขาสนใจ ได้ทุ่มเทเวลาศึกษาในเรื่องที่อยากศึกษา ได้แสดงความอยากรู้อยากเห็น และมีเวลาพอจะแสวงหาคำตอบ

โดยไม่เคยเอ่ยปากถาม ฉันคิดมาตลอดว่าแดนมาฝึกงานที่ญี่ปุ่นเพราะสนใจในตัวประเทศญี่ปุ่น (และอาจรวมถึงสนใจในตัวสาวญี่ปุ่นด้วย)

โดยไม่เคยเอ่ยปากถาม, ฉันคิดและรู้สึกไปเองว่าแดนก็คงเหมือนคนรุ่นใหม่จากประเทศโลกที่หนึ่งฐานะเศรษฐกิจดีจำนวนมาก

คือคงมีเรื่องเล่าน่าสนใจมากมายจากการเดินทางเสพโลก

แต่ชีวิตส่วนตัว เขาคงไม่มีเรื่องเล่าเจ็บปวดใดๆ

ในวัยยี่สิบสาม ชายหนุ่มชนชั้นกลางจากประเทศที่ปฏิวัติอุตสาหกรรมเป็นแห่งแรกของโลก จะมีเรื่องเจ็บปวดอะไรแบกไว้มากมายหนักหนา

โดยไม่เคยเอ่ยปากถาม, ฉันคิด รู้สึก และตัดสิน

 

เพราะเห็นว่าแดนจะไปแล้ว และในบ่ายวันเสาร์ที่อากาศแสนจะดีเช่นนี้ ฉันคิดว่าเราน่าจะไปเดินเล่นกัน

“มีสวนชื่อริคุไกเอ็น ตรงใกล้ๆ นี้” อันที่จริงมันก็ไม่ได้ใกล้มากหรอกนะ “ใกล้กับสถานีโคมาโกเมะ เดินไปได้ ไปกันไหม”

“เย็นๆ นะ ตอนนี้ฉันขอตัวไปว่ายน้ำที่ยิมก่อน” แดนเป็นคนชอบว่ายน้ำ ทุกเสาร์และอาทิตย์เขามักจะหายตัวไปช่วงบ่ายเพื่อว่ายน้ำอยู่เสมอ

“งั้นเจอกันสี่โมงครึ่งหน้าบ้านนะ”

แล้วเราก็ทำสัญญาตกลงกันในยามบ่ายของวันสิ้นเดือนสิงหาคม

 

จากบ้านพักรวมสองชั้นย่านเซนดากิ เราหันหน้าเข้าหาถนนชิโนะบะสุ เลี้ยวขวา มุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ เดินผ่านแยกไฟแดงประมาณสามสี่แยก เราจะเจอกับสวนริคุไกเอ็น อันเป็นสวนกว้างใหญ่ที่ประกอบด้วยสระน้ำหลายสระกระจายตัวทั่วสวน ต้นไม้เขียวขจี และเนินเขาเป็นหย่อมๆ สวนแห่งนี้สร้างขึ้นในยุคเอโดะ ตำนานปากต่อปากจากนักท่องเที่ยวที่รักสวนเล่ากันว่า สวนแห่งนี้อาจเป็นสวนแห่งเดียวในโตเกียว ที่ไม่ว่าจะมองมุมไหน คุณก็จะไม่เห็นหอคอยโตเกียว หรือแม้แต่โตเกียวสกายทรีเลย (แล้วมันจะดีไหมล่ะนั่น)

ฉันกับแดนไม่อาจพิสูจน์ได้ว่าสวนแห่งนี้มองเห็นสองหอคอยอันโด่งดังของโตเกียวหรือไม่ เพราะข้อมูลที่เราประสบด้วยตัวเองคือ สวนริคุไกเอ็นนั้นเปิดทำการเวลาเก้าโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น แต่เวลาที่พวกเราเดินมาถึงประตูสวนนั้นเป็นเวลาห้าโมงเย็นพอดี อันเป็นเวลาที่เจ้าหน้าที่กำลังปิดประตูสวน

เรามองหน้ากัน รู้สึกผิดหวังและจ๋อยหน่อยๆ ย่านใกล้ๆ สถานีโคมาโกเมะถือเป็นย่านเงียบเชียบ ไม่ได้มีร้านรวงน่าตื่นตามาคอยยุให้อยากช้อปปิ้ง แต่ไหนๆ เดินยี่สิบนาทีมาจนถึงย่านนี้แล้ว เราเลยคิดกันว่า งั้นเดินเล่นรอบๆ สำรวจเมืองดีกว่า เย็นย่ำที่อากาศดีและฝนไม่ตกอย่างนี้ การได้เดินล่องไปตามถนน มองดูผู้คน น่าจะเป็นกิจกรรมที่ทำให้เราได้ใกล้ชิดและรู้จักมุมสงบของมหานครโตเกียวมากขึ้น

 

เป็นการล่องไปบนถนนในเย็นวันนี้เอง ที่คำถามของแดนเริ่มต้นขึ้น

รวมถึงคำตอบของฉัน,​ ที่ฉันมาค้นพบภายหลังว่า เป็นคำตอบที่ไม่เข้าท่าที่สุดเท่าที่ฉันเคยตอบมา

และแดนควรเป็นคนท้ายๆ ของโลกใบนี้ ที่ฉันควรจะตอบแบบนั้นให้เขาได้ยิน

 

“นี่ เธอตั้งใจจะทำอะไรหลังเรียนจบแล้ว” เขาถามขึ้น ตอนที่เรามุ่งหน้าเดินไปยังสถานีโคมาโกเมะ จริงๆ มันเป็นการเดินเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมายทีเดียวล่ะ

“ใช้วุฒิปริญญาโทไปสมัครงานเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยใกล้บ้าน สอนอะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับการเมืองและนโยบายสาธารณะ เขียนหนังสือ ทำกับข้าว และดูแลบ้านให้แม่” ได้ใจความและตรงประเด็น นี่แหละคำตอบของฉัน

“ทำงานใกล้บ้านก็ดีนะ ได้อยู่กับครอบครัว” เขาพูดด้วยสำเนียงอังกฤษเนิบช้าแบบที่เขามักใช้เป็นประจำ

“ว่าแต่บ้านของเธออยู่ไหนล่ะ”

“ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ห่างจากกรุงเทพฯ ประมาณเก้าชั่วโมงทางรถบัส” ขณะตอบออกไปฉันเห็นภาพตัวเองกำลังนั่งอยู่บนรถบัส มุ่งหน้ากลับบ้าน

“แล้วจะไม่คิดถึงกรุงเทพฯ เหรอ”

“กรุงเทพฯ วุ่นวายเกินไป” ฉันดึงสติตัวเองกลับมาบนท้องถนนของเมืองโตเกียว “รู้อะไรไหม ฉันคิดว่าสิ่งที่สำคัญจริงๆ สำหรับมนุษย์คือครอบครัว ผู้คนในชีวิตเราน่ะสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดอีก”

“ในหนังสือมูราคามิเล่มที่ฉันอ่านอยู่” ฉันหมายถึงเรื่อง บันทึกนกไขลาน หรือ The Wind-Up Bird Chronicle “มีตัวละครตัวหนึ่ง เป็นทหารที่รอดตายจากสงครามในจีนและถูกปล่อยตัวออกจากคุกในไซบีเรีย ผู้คนมักคิดว่าเขาโชคดีที่รอดมาได้ แต่เขากลับบอกว่านั่นคือคำสาป”

“ตอนที่เขากลับถึงบ้าน ผู้คนที่เขารู้จักล้วนตายจากไปแล้ว หญิงสาวที่เขาตั้งใจแต่งงานด้วยเข้าพิธีวิวาห์ไปกับคนอื่น สงครามอาจไม่ได้พรากชีวิตเขา แต่สงครามพรากผู้คนสำคัญไปจากเขา เขามีชีวิตอยู่อีกยืนยาว แต่กลับรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น”

“ถ้าเลือกได้ เขาพร้อมจะตายไปในวันนั้น ในสงครามที่แมนจูเรีย ฉันจำประโยคนี้ของเขาได้” ฉันเห็นแดนจ้องมองมาในตอนที่ฉันพูดอย่างนั้นออกไป

“ฉันคิดว่าสิ่งที่ตัวละครนี้พูด มันจริงมาก คนเราจะมีชีวิตอยู่ในโลกที่ไม่มีครอบครัวรอคอย และไม่มีคนที่เรารักหลงเหลืออยู่อีกแล้วทำไม เราจะทำงานหนักไปเพื่ออะไร เราจะเดินทางไปเห็นโลกกว้างเพื่ออะไร ถ้าไม่มีใครที่คอยรับฟังเรื่องราวของเราแล้ว”

แดนนิ่งเงียบ มันเป็นความเงียบที่ในวันนั้นฉันละเลยที่จะสังเกตเห็น

ฉันมัวแต่พูด และตอบคำถามประหนึ่งตัวเองเป็นศูนย์กลางโลก…โดยไม่ทันเฉลียวใจอะไรรอบตัวด้วยซ้ำ

 

เราจบวันกันด้วยไอศกรีมคนละถ้วย มันเป็นร้านที่อยู่ระหว่างทางเดินกลับบ้าน ฉันไม่รู้ว่าไอศกรีมนั้นมีฤทธิ์ช่วยเยียวยาพิษเหล้าได้ไหม แต่สำหรับฉัน ไอศกรีมคือความเย็นสดชื่น ใช่ มันไม่มีสารอาหารที่จำเป็นต่อการเติบโตของชีวิต แต่มันช่วยให้ผ่อนคลาย และทำให้ฉันนิ่งได้มากพอที่จะสังเกตสังกาและเฉลียวใจกับอะไรรอบตัวได้บ้าง

เราเพิ่งเดินผ่านร้านราเม็งที่มีคนยืนต่อแถวกันสี่ห้าคิว ร้านอยู่ใกล้บ้านมากจนฉันคิดว่าพรุ่งนี้น่าจะหาโอกาสแวะมา “ฉลองก่อนเธอกลับไง” ฉันบอกแดน

“ไม่แน่ใจนะ” น้ำเสียงเขามีความไม่แน่ใจอยู่จริงๆ “พรุ่งนี้ฉันต้องแวะไปซื้อของฝากแถวอากิฮาบาระ กินซ่า อุเอโนะ แล้วต้องเก็บกระเป๋าอีก นี่ยังไม่เริ่มแพ็กเลย”

“งั้นตามสบายแล้วกัน” จริงๆ แล้วฉันรู้สึกใจหายเหมือนกันนะที่เขาจะไปแล้ว

“นี่ติ๊กต่อก” เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่ง “ฉันขอรบกวนอะไรบางอย่างได้ไหม”

“อะไรล่ะ”

“ฉันยังไม่ได้ตรงกลับลอนดอนเลย จะไปเที่ยวตามเมืองต่างๆ ในญี่ปุ่นก่อน อาจจะนั่งรถไฟไปเกียวโต หรือซัปโปโร ว่าจะแบกเป้ไป ส่วนกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ฉันฝากไว้ที่ห้องเธอได้ไหม ไม่อยากขนไปด้วยน่ะ”

ฉันตักไอศกรีมรสวานิลลาเข้าปาก คิดว่าพอรู้คำตอบของตัวเองอยู่แล้ว

“ได้สิ ไม่มีปัญหา”

“แน่นะ”

“แน่สิ”

“ขอบคุณมาก”

“เธอจะไปเมื่อไหร่”

“วันจันทร์นี้”

เมื่อมหาวิทยาลัยเปิดเทอม จำนวนเพื่อนที่ฉันมีในโตเกียวคงเพิ่มขึ้น แต่ในตอนนี้ อย่างน้อยที่สุด เพื่อนหนึ่งคนกำลังจะหายไป

“งั้นฉันจะเอากุญแจห้องไปฝากไว้ให้เธอวันจันทร์เช้าก่อนไปเรียนนะ เธอสะดวกเอากระเป๋ามาเก็บไว้กี่โมงก็ตามใจ แต่ช่วยเอากุญแจใส่กลับในซองจดหมาย และวางไว้ตรงช่องประตูให้พอหยิบได้หน่อยนะ” ความเป็นเผด็จการในตัวทำให้ฉันคิดและวางแผนจัดการทุกอย่างให้เสร็จสรรพ

“ว่าแต่เธอจะกลับมาเอากระเป๋าวันไหนเหรอ”

“วันจันทร์ที่ 9 กันยายน” อีกราวหนึ่งสัปดาห์นับจากนี้

“ขอบคุณนะ” เขายิ้ม มันเป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขาเคยยิ้มตอนขอไปตามรอยมูราคามิกับฉัน, ยิ้มกว้างและใจดี

“แล้วพรุ่งนี้เราจะได้เจอกันไหม” นี่คือคำถามของแดน พรุ่งนี้คือวันอาทิตย์ที่ 1 กันยายน 2013 เขาคงวุ่นวายกับการเก็บกระเป๋าเตรียมออกเดินทาง ส่วนฉันควรเริ่มต้นอ่านหนังสือเพื่อเตรียมรับมือกับคลาสปรับพื้นฐานเด็กทุนที่กำลังจะเริ่มขึ้นวันจันทร์

ฉันยิ้ม ไม่รู้และไม่มีคำตอบมอบให้กับคำถามนี้

 

ฉันใช้เวลาวันอาทิตย์หมดไปกับการนั่งอ่านหนังสือในห้องสมุดชุมชน ห้องสมุดโคมาโกเมะวางตัวอยู่ไม่ไกลย่านที่ฉันพัก จริงๆ มันตั้งอยู่ริมถนนชิโนะบะสุ ระหว่างทางที่จะเดินไปสถานีโคมาโกเมะนั่นแหละ ฉันตื่นมานั่งทำเบนโตะในตอนสาย เติมน้ำใส่ขวดใส ยัดหนังสือเรียนใส่กระเป๋าเป้ พกแมคบุ๊คไปด้วย ก่อนเดินกอดคอแสงแดดอันปรานีไปจนถึงห้องสมุด ฉันหมกตัวอยู่ในนั้นทั้งวัน มีพักเบรกออกมานั่งเล่นที่สนามเด็กเล่นข้างห้องสมุดอยู่สองหน จนกระทั่งเมฆเริ่มตั้งเค้าดำมืดนั่นแหละ ฉันถึงเริ่มต้นเก็บกระเป๋าและตั้งใจเดินกลับบ้าน

เป็นตอนนี้เองที่ฉันสังเกตเห็นข้อความในไลน์ที่แดนส่งมา

“เฮ้ เราไปกินข้าวที่ชินจูกุกันไหม เธอว่าไง เจอกันที่บ้านสี่โมงเย็น”

มันเป็นข้อความที่ส่งมาเมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้า ตอนนี้บ่ายสี่โมงแล้ว และฉันคิดว่าฝนกำลังจะตกลงมา

“ฉันอยู่ห้องสมุด และเขาว่าฝนจะตกนะ อย่าไปไหนไกลเลย” ฉันพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

“ ‘Some people feel the rain. Others just get wet.’ บ็อบ มาร์เลย์ กล่าวไว้” เขาพิมพ์ข้อความกลับมาพร้อมตัวอีโมติค่อนหน้ายิ้ม

แล้วฝนก็หล่นลงมาทันที

[เขียนถึงซากุระ] ความงดงามของความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก

#เขียนถึงซากุระจากคนอ่าน

พี่ติ๊กต่อก~

จะมาบอกว่า เพิ่งอ่าน Sakura Sayonara จบค่ะ

เคยมีรุ่นพี่คนนึงในวงการหนังสือเคยบอกว่า “การเขียนแบบเรียบง่ายที่สุด แต่สื่อสารได้ครบที่สุด เป็นการเขียนที่ยากที่สุด” และนั่นคือสิ่งที่รู้สึกกับตัวหนังสือของพี่ติ๊กต่อกค่ะ ไม่ว่าจะเป็นในบล็อก สเตตัส หรือหนังสือเล่มนี้ก็ตาม ทุกครั้งเลยที่ตัวหนังสือของพี่ติ๊กต่อกมักจริงใจ ซื่อตรงกับตัวเองมาก และไม่ต้องการพึ่งพาความซับซ้อนใดๆ ทั้งนั้น คิดว่าตัวเองคงไม่กล้า ‘โป๊’ ความรู้สึกได้เหมือนพี่ติ๊กต่อกแน่ๆ

ในขณะเดียวกัน ระหว่างเดินทางตามรอยย้อนความทรงจำไปกับตัวหนังสือของพี่ติ๊กต่อก ก็เห็นเงาของตัวเองในเรื่องพี่ติ๊กต่อกกับเรื่องของเอริด้วย เมื่อหลายเดือนก่อน ก็เพิ่งบ้าระห่ำวิ่งตามความรู้สึกตัวเอง ไปพบใครคนนึงที่ติดต่อกันมานานร่วมปีเหมือนกัน เพื่อที่จะพิสูจน์ว่าความสัมพันธ์นี้จะไปต่อทางไหน เป็นการเดินทางที่ได้คำตอบ แต่จนทุกวันนี้ก็ยังไม่กล้าย้ำคำตอบนั้นกับตัวเองอย่างเด็ดขาดเลยค่ะ

ถึงยังงั้น เรื่องของพี่ติ๊กต่อกกับแดน หรือเรื่องของเอริกับสาวที่บราซิลก็เหมือนส่งสารมาให้กลายๆ ว่า บางทีชีวิตก็อนุญาตให้เรารู้จักคนนี้ในรูปแบบนี้ ในช่วงเวลานี้ ได้สานสัมพันธ์กันแบบนี้ ถึงตอนนี้จะยังอยู่ในช่วงสะอึกสะอื้นอยู่ แต่หวังว่าวันนึงจะมองย้อนกลับมา แล้วเห็นแง่มุมงดงามของความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกนี้ได้ค่ะ

ขอบคุณที่เขียนหนังสือเล่มนี้ขึ้นมานะคะ

จากคนอ่านคนหนึ่ง

 

t1

[TOKYO 2013] #8

 

[Tokyo 2013 : The Series]

หมายเหตุ:

ฉันบันทึกซีรีส์เรื่องเล่าชุดนี้ไว้ตั้งแต่ก่อนเริ่มต้นเขียนหนังสือ “ซากุระ, ซาโยนาระ” อีกค่ะ บางส่วนของเนื้อหาถูกรวมไว้ในเล่ม “ซากุระ, ซาโยนาระ” แต่มีหลายบทที่ถูกตัดออกไป (เช่นตอนนี้) ฉันเห็นว่ามันถึงควรแก่เวลาที่จะนำมาเผยแพร่ไว้ในโลกออนไลน์แล้ว

นี่ไม่ใช่เรื่องราวเกี่ยวกับมหานครโตเกียวนะคะ แต่มันคือเรื่องราวของผู้คน-ที่ฉันค้นพบในโตเกียว

 

10660365_10152410114098235_2938704973476227636_n

 

This is not a story about Tokyo.
It is the story about people I met in Tokyo

ชีวิตภาคก่อนหน้ามหาวิทยาลัย

#8: ฮารูกิ มูราคามิ ผู้มีวินัยแสนน่าทึ่ง

เพียงสัปดาห์แรกที่มาอยู่โตเกียว ฉันก็เก็บกวาดมิชชั่นทูดูลิสต์ที่ต้องทำได้อย่างครบถ้วน – ย้ายเข้าแชร์เฮ้าส์ ไปแจ้งลงทะเบียนย้ายเข้าเขต (ตามกฎหมายญี่ปุ่น) เปิดบัญชีธนาคารไว้รองรับเงินทุนค่าเล่าเรียน เปิดเบอร์มือถือเพื่อใช้ติดต่อ ไปดูคอนเสิร์ต ศึกษามารยาทว่าด้วยการแยกขยะ รวมถึงตามหาบ้านใหม่ที่จะอยู่ยาวนานไปอีกสองปี
พอสัปดาห์ที่สอง ฉันจึงขอทำตามความฝันเพ้อเจ้อไร้สาระที่วางแผนเอาไว้, ฉันขอไปสะกดรอยตาม ฮารูกิ มูราคามิ

ความสัมพันธ์ของฉันกับนักเขียนชื่อดังชาวญี่ปุ่นคนนี้ ไม่ได้เริ่มต้นอย่างหวานแหวว แต่เริ่มต้นอย่างน้ำเน่า
เรา (ฉันคนเดียวมากกว่า) เริ่มต้นด้วยความหมั่นไส้

หลังวิกฤตเศรษฐกิจต้มยำกุ้งได้ไม่นาน ฉันย้ายเข้าไปเรียนต่อในเมืองกรุงฯ ช่วงเวลานั้นเศรษฐกิจไทยยังไม่สดใสนัก แต่หลากหลายสื่อสิ่งพิมพ์กลับสร้างสรรค์งานน่าสนใจออกมาหลายชิ้น นั่นรวมถึง ผลงานแปลจากนวนิยายต่างประเทศ
ชื่อของฮารูกิ มูราคามิ ถูกพูดถึงในวงนักอ่านและนักวิชาการ, อย่างให้ความสำคัญ จนชวนหมั่นไส้
มันน่าอายที่จะยอมรับ แต่ฉันก็หมั่นไส้เขาก่อนจะได้อ่านงานเขาเสียอีก

แล้วพล็อตน้ำเน่าระหว่างเราสองก็ดำเนินต่อไป
ในวัย 22 ฉันตัดสินใจซื้อนวนิยายเรื่องแรกในชีวิตของเขามาอ่าน ฉันแค่ไม่อยากเป็นคนที่เอ่ยปากพล่อยๆ ว่าไม่ชอบใคร ก่อนที่จะได้รู้จักเขาจริงๆ
งานเขียนของใครคนหนึ่ง บอกความเป็น “เขา” ไม่ได้ทั้งหมด, เอาเข้าจริงๆ เราก็ไม่มีวันรู้จักใครได้อย่างถ่องแท้หรอก แต่การไม่ด่วนตัดสิน น่าจะดีกว่า
แล้ว “สดับลมขับขาน” หรือ Hear The Wind Sing ผลงานเขียนเรื่องแรกที่เขาเริ่มต้นเขียนตอนอายุ 29 ก็เล่นงานฉันเสียอยู่หมัด
ฉันตกหลุมรัก (งานเขียนของเขา) ในวัย 22 และสิบปีต่อมา ผู้หญิงวัย 32 อย่างฉันก็ตัดสินใจหันเหมาเป็นนักสะกดรอย
กลางกรุงโตเกียว

ฤดูใบไม้ผลิ ปี 1978 ที่สนามเบสบอลจิงงุ – บ้านของทีมโตเกียว ยาคูลต์ สวอลโลวส์ – บนที่นั่งในเขตเอาต์ฟิลด์ ท่ามกลางท้องฟ้าแจ่มใสและเบียร์เย็นเฉียบ หลังเห็นเดฟ ฮิลตัน ตีลูกดับเบิล ระหว่างเกมที่สวอลโลวส์แข่งกับฮิโรชิมา คาร์ป ฮารูกิ มูราคามิ ก็เกิดความรู้สึกอยากเขียนนวนิยายด่วนกะทันหัน หลังเกมนัดนั้น เขาเดินทางไปยังร้านหนังสือคิโนะคุนิยะในชินจูกุ ซื้อกระดาษต้นฉบับมาปึกหนึ่งกับปากกาหมึกซึมเซลเลอร์ ราคาประมาณพันเยน จากนั้นก็เริ่มเขียนด้วยลายมือ หน้าละสี่ร้อยอักษร สองร้อยหน้า ออกมาเป็นนวนิยายชิ้นแรกในที่สุด
ฟังดูเป็นความสำเร็จที่ได้มาง่ายดายชะมัด แต่ในระหว่างเขียน ชีวิตเขายังต้องบริหารจัดการบาร์แจ๊ซแถวสถานีเซนดะกะยะ เขาบอกไว้ในหนังสือบันทึกการวิ่ง What I Talk About When I Talk About Running ว่าเขาใช้เวลาหลังบาร์แจ๊ซปิดทำการ นั่งเขียนในครัวจนถึงเช้า รักษาวัตรปฏิบัติเช่นนั้น จนกระทั่งเขียนเสร็จ
เขาก่อร่างงานเขียนด้วยสิ่งที่เรียกว่า “วินัย”

นอกจากเป็นนักเขียน มูราคามิยังเป็นนักวิ่ง เขาเริ่มต้นวิ่งในวัย 33 เอาจริงเอาจังจนได้ร่วมแข่งมาราธอนและไตรกีฬาในเวลาต่อมา ในวันที่ 23 มิถุนายน ปี 1996 เขาเสร็จสิ้นอัลตร้ามาราธอนแรก วิ่ง 100 กิโลเมตรรอบทะเลสาบซะโรมะในฮอกไกโด ความสำเร็จนี้ไม่ได้มาด้วยปาฏิหาริย์ แต่ได้มาด้วยสิ่งเดียวกับที่เขาใช้เขียนหนังสือ, “วินัย”

ฉันไม่มั่นใจในการรักษาวินัยตัวเอง แต่ถ้าเป็นไปได้ ฉันไม่อยากเป็นคนไม่รักษาสัญญา
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สัญญาที่ให้ไว้กับตัวเอง
เมื่อไปถึงโตเกียว ฉันจะต้องไปเยือนสนามเบสบอลจิงงุให้ได้
ฉันอยากอยู่ในเกมที่ผู้ชมโห่ร้อง ถือเบียร์เย็นเฉียบ ท่ามกลางท้องฟ้าแจ่มใส แบบเดียวกับที่มูราคามิเคยทำ

สนามเบสบอลจิงงุ อยู่ไม่ไกลจากย่านฮาราจูกุ และโอโมเตะซานโด เพียงนั่งรถไฟโตเกียวเมโทรจากสถานีโอโมเตะซานโด 1 ป้ายไปลงที่สถานีไกเอ็นมาเอะ แล้วเดินต่ออีกไม่เกิน 5 นาทีก็ถึงแล้ว วันนี้ทีมยาคูลต์ สวอลโลวส์ มีแข่งกับทีมร่วมเมืองโตเกียวอย่าง โยมิอุริ ไจแอนท์ส ในเวลา 18 นาฬิกา แต่ความที่กลัวตั๋วจะโซลด์เอาท์ ฉันจึงตื่นมาทำเบนโตะหนึ่งกล่อง ออกจากบ้านตอน 11 โมง วันนี้เป็นวันทำงานของแดน ฉันเลยมาที่สนามโดยไม่ได้เอ่ยปากชวนเขา
อาจเพราะเป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน แม้จะยังไม่เที่ยงวัน แต่รอบสนามก็มีเด็กวัยรุ่น รวมถึงชายหนุ่มและหญิงสาวหน้าแฉล้มนั่งรอยืนรออยู่รอบสนามเป็นจำนวนมาก
ว่ากันว่าเบสบอลเป็นกีฬายอดฮิตของชาวญี่ปุ่น ถึงตอนนี้ฉันยังไม่กล้ายืนยัน แต่ความคึกคักรายรอบสนามตั้งแต่ก่อนเที่ยง ก็ทำให้ฉันรู้สึกถึงความคลั่งไคล้ใหลหลง
ฉันชอบคำว่า “คลั่งไคล้” , หลายคนมักตีความหมายคำนี้ไปในเชิงลบ แต่ฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตมีสีสัน คนเราเกิดมาควรได้คลั่งไคล้อะไรสักอย่าง ลุ่มหลงในบางสิ่ง ให้หัวใจได้สูบฉีดเลือดได้เต็มที่ ร้องไห้ให้เต็มเสียง หัวเราะให้เต็มปอด ให้ได้รู้สึกถึงคำว่า “ชีวิตชีวา”
, เพียงแต่ว่า ก็อย่าล้ำเส้นจนเกินไป

ฉันเดินไปที่เคาน์เตอร์ขายตั๋ว เอ่ยปากเป็นภาษาอังกฤษว่าขอตั๋วฝั่งทีมสวอลโลวส์ โซนเอาต์ฟิลด์ เจ้าหน้าที่บอกว่าก็เหลือแค่โซนนี้นั่นแหละ ตั๋วที่นั่งชัดแจ่ม โซนดีๆ (และราคาแพง) ขายหมดนานแล้ว
สรุปฉันได้ตั๋วมาในราคา 1,500 เยน (ราวๆ 500 บาท) ประตูจะเริ่มเปิดในเวลา 16.30 น.

เหลือเวลาอีกมากกว่า 5 ชั่วโมง ฉันตัดสินใจเดินสำรวจรอบๆ สนาม – ดินแดนถิ่นเกิดของทีมสวอลโลวส์ ทีมในดวงใจของมูราคามิ
“สวอลโลวส์” แปลว่านกนางแอ่น มาสคอตของทีมคือนกชนิดนี้ ตัวสีดำ ใบหน้าสีแดง สวมหมวกสีน้ำเงิน สีแดงกับน้ำเงินยังถือเป็นสีประจำทีมด้วย แต่เสื้อเชียร์ของทีมคือสีเขียว
สนามเบสบอลจิงงุ ตั้งอยู่ในสวนเมจิ เป็นเขตสวนใจกลางเมืองที่รวบรวมสนามกีฬาไว้นานาประเภท ตั้งแต่สนามกอล์ฟ ไอซ์สเก็ต คอร์ตเทนนิส สนามรักบี้ ไปจนถึงสนามกีฬาแห่งชาติขนาดใหญ่ บริเวณรอบสวนจะมีทางวิ่งที่จัดไว้ให้นักวิ่งโดยเฉพาะ ความพิเศษคือทางวิ่งที่นี่เป็นทางราบที่มีมาร์กเกอร์เขียนบอกระยะทางทุก 100 ทำให้สะดวกต่อการกำหนดจังหวะวิ่ง ระยะวิ่งหนึ่งรอบโดยสมบูรณ์ของโซนวิ่งคือ 1,325 เมตร หากอยู่โตเกียว มูราคามิจะชอบมาวิ่งที่นี่
ดูเหมือนชีวิตของเขา มักเกี่ยวพันกับพื้นที่รายรอบสนามจิงงุเสมอ

ความที่สนามแห่งนี้อยู่ใกล้กับย่านโอโมเตะซานโดและฮาราจูกุ ฉันจึงใช้เวลายามบ่าย ถือกล่องเบนโตะไปนั่งกินแถวย่านนั้น โอโมเตะซานโดกับฮาราจูกุถูกเชื่อมกันด้วยถนนเลนกว้างที่เต็มไปด้วยต้นไม้สองข้างทาง ตรงโซนโอโมเตะซานโดจะมีร้านแบรนด์เนมระดับโลกตกแต่งสวยงามอวดโฉมอยู่ ขณะที่เมื่อเข้าสู่เขตฮาราจูกุ ร้านค้าจะค่อยๆ เยาวัยและราคาย่อมเยาลง แต่ทั้งสองย่านที่ต่อเนื่องกันนี้ล้วนเต็มไปด้วยพลังงานอันพลุกพล่าน และแน่นอน…พลังเงินตรา
หลังจากตระเวนชมโฉมร้านเอชแอนด์เอม ซาร่า แก๊บ ฟอร์เอฟเวอร์ทเวนตี้วัน บลาๆๆ แวะร้านขายยาขนาดใหญ่ที่มีเคาน์เตอร์เอสเคทูลดราคาวางขายอยู่ เมียงมอง เกิดกิเลส และดับกิเลสตนเองเสร็จ ฉันก็มาหยุดยืนจ้องคนที่เดินผ่านไปมาหน้าโอโมเตะซานโดฮิลล์ ตึกดีไซน์สวยบาดตาที่เต็มไปด้วยร้านค้ามีรสนิยม (และราคาแพง) ผู้คนในย่านแห่งนี้ทำให้ฉันสงสัยเสมอว่า พวกเขาทำมาหากินด้วยอาชีพอะไร ทำไมจึงมีพลังจับจ่ายสูงขนาดนี้ มีความลับอะไรในชีวิตที่พวกเขารู้ แล้วเราไม่รู้บ้างนะ ทำไม และทำไม
นาฬิกาบอกเวลา 16.00 น. ฉันควรกลับไปยังสนามเบสบอลจิงงุได้แล้ว

ทันทีที่โผล่พ้นสถานีไกเอ็นมาเอะ ฟุตบาทในตอนกลางวันที่ปราศจากร้านค้า ตอนนี้เต็มไปด้วยแผงขายเบียร์เย็นๆ ชุดข้าวเบนโตะ รวมถึงของปิ้งย่าง ขณะที่คลื่นผู้คนก็หลั่งไหลมาจากไหนไม่รู้ บ้างเดินมาเป็นครอบครัว พ่อแม่ลูก บ้างมากันเป็นหมู่คณะหนุ่มสาว เหล่าซาลารีแมนมีให้เห็นบ้างแล้ว ถ้าค่ำกว่านี้คงมีจำนวนมากมายกว่าเดิม
ตั้งแต่เด็กเล็กยันคุณตาคุณยายสูงวัย ตั้งแต่คนที่ดูมีฐานะการเงินมั่งคั่งไปจนถึงผู้คนหาเช้ากินค่ำ ผู้คนหลากหลายเหล่านี้ล้วนกำลังปรากฏกายและรวมตัวโห่ร้องกันในสนามเบสบอล
ฉันแวะซื้อของทอดราคาสามร้อยเยน และเบียร์เย็นเฉียบราคาสองร้อยห้าสิบเยนจากด้านหน้าสนาม ก่อนค่อยๆ เดินตามคลื่นคนเข้าไป
สนามจิงงุเป็นสนามแบบเปิดโล่ง โซนเอาต์ฟิลด์ไม่มีหมายเลขที่นั่งระบุไว้ ใครใคร่นั่งไหนก็นั่งกันไป ฉันเลือกที่นั่งโซนสูงสักหน่อย ถึงยังไงฉันก็ดูเบสบอลไม่เข้าใจอยู่แล้ว ที่ถ่อมาที่นี่ก็เพราะอยากเสพบรรยากาศ อยากเห็นภาพว่าท้องฟ้าแบบไหน สายลมแบบใด และเบียร์เย็นๆ แบบไหน ที่สร้างแรงบันดาลใจให้มูราคามิอยากเขียนหนังสือ
โซนที่ฉันนั่งอยู่ เป็นโซนที่อยู่ติดกับกองเชียร์ทีมคู่แข่งอย่างไจแอนท์ส สีประจำทีมของพวกเขาคือสีส้ม ขณะที่โซนกองเชียร์ (อย่างจริงจัง) ของทีมสวอลโลวส์อยู่อีกฝั่งหนึ่งของสนาม ห่างไกลจากฉันอยู่มากโข แต่ถ้าเพ่งดีๆ จะมองเห็นท้องทะเลของร่มพลาสติกสีเขียวและสีฟ้าอยู่ตรงนั้น
เป็นธรรมเนียมปฏิบัติของกองเชียร์สวอลโลวส์ที่มักจะชูร่มและร้องเพลงเชียร์ในเวลาที่ทีมตัวเองทำแต้มได้
จริงๆ แล้วทีมไจแอนท์สเป็นทีมที่ถือว่าดังกว่า ระดับใหญ่กว่า (ตามชื่อ) และเม็ดเงินสนับสนุนก็เยอะกว่า (มาก)
แต่เวลาเราเลือกจะหลงรักทีมทีมหนึ่ง มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่า ทีมนั้นจะยิ่งใหญ่ขนาดไหน มันน่าจะเป็นเรื่องของเคมีที่ใช่ จังหวะที่เหมาะ และเรื่องทำนองว่า “ก็ถูกใจน่ะ”
ผู้คนในสนามเกือบๆ สี่หมื่นคน ในจำนวนนี้ สามหมื่นคนน่าจะเป็นกองเชียร์ทีมสวอลโลวส์เจ้าถิ่น (แน่นอนอยู่แล้ว)
เบสบอลในญี่ปุ่น จะเริ่มแข่งช่วงปลายเดือนมีนาคมของทุกปี และสิ้นสุดในช่วงกลางเดือนตุลาคม
ส่วนความถี่ก็คือ แข่งกันทุกสัปดาห์ สัปดาห์ละมากกว่าหนึ่งครั้ง
ฉันไม่รู้ธรรมเนียมกติกานัก รู้แต่ว่า แต่ละครั้งจะมีฝั่งขว้างบอล กับฝั่งตีลูก ฝั่งตีจะได้คะแนนถ้าตีโดนลูกและวิ่งไปจนครบสี่ฐาน (เบส) หรือถ้าตีโฮมรันได้ กองเชียร์ก็เตรียมร้อง “เฮ” กระโดดตีใจได้เลยล่ะ
แต่โฮมรันก็ไม่ใช่การตัดสิน เพราะคะแนนที่ได้จากการตีโฮมรัน ก็ไม่แตกต่างจากคะแนนที่ได้มาเมื่อตีโดนแบบปกติ
วันนั้นทีมไจแอนท์ส ทำโฮมรันได้หลายครั้ง,แต่พวกเขาก็ยังแพ้

เกมจบลงเมื่อใกล้ๆ สามทุ่มเชียวแน่ะ แฟนๆ ทยอยเดินออก บ้างรีบดิ่งตรงไปยังสถานีรถไฟ บ้างยืนอ้อยอิ่งอยู่ข้างสนาม
ตรงมุมที่ฉันเดินออกมา มีแฟนวัยรุ่นสาวและหนุ่มจำนวนมาก ยืนจับกลุ่มรอดูขวัญใจพวกเขา
นักเบสบอลผู้มีชื่อเสียงของทีมไจแอนท์ส จะต้องมารอรับรถตรงนี้
ซีเคียวริตี้การ์ดมายืนขวางกางกั้นเป็นจำนวนมาก พร้อมๆ กับเริ่มนำแผงกั้นมากั้นถนนรอบสนามไว้ แถมประกาศเตือนไม่ให้แฟนคลับพุ่งออกมาที่ถนน
รถสปอร์ตของใครสักคนจอดลงตรงหน้าฉัน แค่ห้าเมตรเท่านั้น แต่ระหว่างเรามีแผงกั้นคอยกั้นกางอยู่
คนขับรถเดินออกมาเปิดประตูตรงคนขับค้างไว้ แล้วทันใดนั้น ใครสักคนก็เดินออกมาจากห้องพักข้างสนาม แฟนเบสบอลตรงนั้นเริ่มตะโกนเรียกชื่อเขา แต่มันไม่ใช่เสียงกรีดร้องแบบที่คุณจะดูถูกมันได้ พวกเขาแค่ร้องออกไปว่า “ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร, กัมบัตเต, สู้ต่อไปนะ สู้ต่อไป”
ไอ้หนุ่มนักเบสบอลนั่นไม่ได้หันมามองแฟนคลับ ทั้งยังไม่แม้แต่พยักหน้ารับรู้ข้อความนั้นสักนิด
เขาก้าวขึ้นรถสปอร์ตด้วยใบหน้าเรียบเฉย และก็ขับรถจากไป

เหตุการณ์แบบเดียวกัน เกิดเวียนซ้ำไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง
รถราคาแพงแบบเดิม วนมาจอดตรงหน้าฉัน (และเหล่าผู้คนที่ยืนอ้อยอิ่งอยู่ตรงนั้น) เสียงตะโกนให้กำลังใจดังขึ้น “ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร” นักเบสบอลหนุ่มไม่แยแสหรือไม่แม้แต่สนใจคำตะโกนนั้น เขาก้าวขึ้นรถและขับออกไป

ฉันคิดถึงฮารูกิ มูราคามิ – ในฐานะนักเขียน
ทุกวันนี้ มูราคามิอายุ 69 ปี (ปี 2018) เลยวัยเกษียณแต่ยังคงทำงานเขียนไปพร้อมๆ กับออกวิ่งทุกวันอย่างเอาจริงเอาจัง และแม้จะมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก แต่เขากลับไม่ค่อยปรากฏตัวต่อสาธารณะนัก การปรากฏกายอย่างเป็นทางการต่อหน้าแฟนหนังสือครั้งล่าสุดคือ 7 พฤษภาคม 2013* ที่มหาวิทยาลัยเกียวโต ถือเป็นการปรากฏตัวต่อสาธารณชนญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการในรอบ 18 ปีทีเดียว เขากล่าวติดตลกในวันนั้นว่า ไม่ใช่เพราะเขาป่วยทางจิตหรือมีจ้ำช้ำเต็มตัวหรอก แต่เขาคิดว่างานอันแท้จริงของนักเขียนก็คือเขียน และเขาอยากมุ่งมั่นกับงานอันแท้จริงก็เท่านั้น

(*หมายเตุ : เวลาที่เริ่มต้นเขียนบทความนี้คือเดือน กันยายน 2014)

สำหรับนักเบสบอลมืออาชีพ งานอันแท้จริงของพวกเขาก็คงอยู่ที่สนามซ้อม – ซ้อมให้หนัก,และอยู่ที่สนามแข่งขัน – เล่นให้จริงจัง
และรักษาวินัยให้ได้
หาใช่การต้องทำตัวเฟรนด์ลี่นอกสนามแข่งกับแฟนคลับ (แต่ถ้าทำได้ มันก็ดีแหละนะ)

“ไม่เป็นไรนะ สู้ต่อไปนะ” แม้จะเดินห่างจากจุดจอดรถนั้นมา 100 เมตรแล้ว แต่ฉันก็ยังได้ยินประโยคเหล่านั้น แว่วลอยเข้าหูอยู่

สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากการเป็นแฟนเกิร์ลของมูราคามิก็คือ “วินัยคือสิ่งจำเป็น”
สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากการผ่านโลกมา 32 ปี…และยังไม่เฉียดใกล้ความสำเร็จแม้เพียงนิดเลยก็คือ
“ฉันยังมีวินัยไม่มากพอ”

ท้องฟ้ายามสามทุ่มในหน้าร้อนของเมืองโตเกียวสว่างสดใส พระจันทร์ส่องสว่าง ลมเย็นเฉียบพัดผ่านมา
“กัมบัตเต สู้ต่อไป”
นี่คือประโยคเรียบง่ายที่คนญี่ปุ่นมักเลือกใช้ และโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว, นี่คือประโยคที่อีกสองปีถัดมา ฉันพกพาติดตัวเสมอ เพื่อใช้ปลุกปลอบขวัญตัวเอง ในวันที่ต้องผจญภัยหนักๆ
ในชั้นเรียนปริญญาโท กลางกรุงโตเกียว

[blog] ในวันที่โลกร้ายใส่เรา

 

ช่วงนี้เมื่อสี่ปีก่อน ฉันอยู่แถวจังหวะนากาโนะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นช่วงฤดูหนาวขาวโพลน รอบตัวเต็มไปด้วยหิมะ

ฉันเดินทางมากับชมรมสกีของมหาวิทยาลัย

เป็นทริปสกีหนแรก

ปีนั้นฉันอายุ 32 และใกล้จะขยับเข้าสู่วัย 33 อยู่รอมร่อ

ทริปสกีหนแรกดูน่าตื่นตาตื่นใจ ขณะเดียวกันหิมะที่ตกหนักทั่วภูมิภาคคันโตในปีนั้น ทำให้ฉันครุ่นคิดถึงฉากเลวร้ายต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้นได้ในชีวิต

 

เมื่ออายุมากขึ้น ฉันมักคิดถึงเรื่องเลวร้ายบ่อยๆ … จำลองสถานการณ์ว่าถ้าเกิดอะไรที่ตัวเองถือว่าเลวร้ายเกินรับได้ขึ้นจริงๆ ฉันจะทำอย่างไรกับชีวิตดี

ถ้าเกิดอุบัติเหต แล้วพิการ … ฉันจะร้องไห้ไหม และฉันจะทิ้งความฝันในการเล่นสกีไปเลยหรือเปล่า

ถ้าเกิดนั่นนี่…

ถ้าเกิดสิ่งนั้นสิ่งนี้

ถ้า
ถ้า

ถ้า

 

ฉันจะคิดลาจากโลกไหมนะ

 

สิ่งที่ฉันไม่ค่อยได้บอกใครเลยก็คือ นับตั้งแต่อายุ 30 ปี ฉันมักจินตนาการถึง worst case scenario หรือ ฉากเลวร้ายที่มีสิทธิเกิดขึ้นได้ เสมอๆ … แล้วฉันมักจะคิดต่อว่า ถ้ามันเกิดขึ้นจริง ฉันควรมองโลกด้วย “ทัศนคติ” หรือ มุมมอง แบบไหน ที่จะทำให้ฉันผ่านมันไปได้ โดยไม่จบลงที่การจบชีวิตตัวเอง

 

ก่อนมาญี่ปุ่น ฉันอ่านหนังสือของ เลน่า มาเรีย คนที่เกิดมาเกือบจะไร้แขนขา แต่เธอมองโลกในแง่ดี และกลายมาเป็นนักร้อง นักเขียน เป็นแม้กระทั่งนักกีฬาเลยด้วยซ้ำ

 

เรื่องราวเหล่านี้มักทำให้เราทึ่ง แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันมักสงสัยคือ ถ้าฉันเจอสถานการณ์เดียวกับเธอ ฉันจะตัดสินใจต่างออกไปไหม

ฉันจะใช้ชีวิตต่ออย่างไร และอะไรที่จะทำให้ฉันเลือกไปต่อได้

แม้เรื่องเลวร้ายที่สุดจะได้เกิดขึ้นแล้ว

 

 

 

ในวันที่โลกร้ายใส่เรา อะไรที่พอจะเป็นแรงผลักดันให้เราเลือกไปต่อ

ความฝันแบบไหน

ความหวังแบบไหน

ช่วงเวลาแบบไหน

ที่ทำให้เรายังอยากผจญภัยบนโลกนี้ต่อ

 

ตอนนั้นเอง ที่ทีมโค้ชสอนสกี บอกให้พวกเราขึ้นเคเบิลคาร์ จากพื้นราบด้านล่าง เราขึ้นเคเบิลคาร์ที่ค่อยๆ ไต่ขึ้นบนเนินเขา

 

ภูเขากว้างใหญ่ หิมะขาวโพลน ลมฤดูหนาวที่พัดมาตีหน้า อยู่ๆ ฉันก็คิดว่า นี่ช่างมหัศจรรย์จังเลย

ชั่วขณะที่อยู่บนเคเบิลคาร์ กับความรู้สึกที่สัมผัสถึงความเป็นไปได้ไม่รู้จบที่อาจเกิดขึ้นได้ในชีวิต

นับตั้งแต่วันนั้น ฉันจดจำโมเม้นท์นั้นไว้กับตัว

 

เราทุกคนอาจเคยเผชิญกับโมเม้นท์เหล่านี้ ในสถานการณ์ที่แตกต่างออกไป

 

ในวันที่โลกร้ายใส่เรา

ช่วงเวลาแบบไหน

ที่ทำให้เรายังอยากผจญภัยบนโลกนี้ต่อ

 

สำหรับฉัน โมเม้นท์บนเคเบิลคาร์ในทริปสกี คือหนึ่งในช่วงเวลานั้น

 

 

1619545_10151985461983235_2138375717_n (1)