[blog] สารคดี Chef’s Table: อาหารไทยร้านโบ.ลาน

bo-appetite

ภาพ: http://appetite.onemega.com/chefs-table-netflix-season-5-and-6/

Chef’s Table
season 5
ร้าน Bo.Lan ของเชฟโบ ทรงวิศวะ

Original series ของ Netflix ที่ว่าด้วยอาหารและเชฟที่โดดเด่นในแง่มุมต่างๆ หลังจากพาคนดูไปชิมอาหาร (ผ่านสายตา) มาหลากหลายโซนโลก ก็ถึงคราวที่ Netflix จะมาถ่ายทอดเสน่ห์ของอาหารไทยแท้ ผ่านร้านอาหารไทยที่ตั้งอยู่ในประเทศไทย (ตรงสุขุมวิท 53)

จริงๆ เรารู้จักเชฟโบผ่านบทความในนิตยสารและข่าวต่างๆ มาตั้งแต่ช่วงแรกที่เธอได้เป็นสุดยอดเชฟอะไรสักอย่าง แล้วร้านโบ.ลาน ก็บู้ม ดังขึ้นมา พร้อมๆ กับที่เห็นว่าเธอมีแฟนหนุ่มออสซี่หน้าตาดูดี (งิ้งงง) แต่เราก็ไม่เคยไปกินอาหารร้านโบ.ลาน เลย เพราะมันแพง (Fine Dining อ่ะนะ) ขายเป็นคอร์ส และแน่นอน คนไทยในไทยย่อมคิดว่า ทำไมชั้นต้องยอมเสียเงินหลายพัน เพื่อจะกินอาหารไทยด้วยวะ

ตอนที่รู้จักเชฟโบ กับร้านโบ.ลาน ผ่านสื่อในยุคนั้น (เราไม่เคยขอสัมภาษณ์เธอ) เรามีก้อนความคิดเกี่ยวกับเชฟโบ และร้านโบ.ลาน ว่า “อ๋อ ลูกคนรวย เรียนทำอาหาร เอาเงินที่บ้านมาเปิดร้านใช่ป่ะ อ๋อ…ต้องใช้วัตถุดิบออแกนิกส์ด้วยใช่ไหม ทำได้เพราะขายแพงไง บลาๆๆๆ” ตอนนั้นเราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเชฟโบ หรือร้านโบ.ลาน มากไปกว่า “ขวัญใจสื่อสายที่ชอบนำเสนอเรื่องออแกนิกส์และอาหารไทยโบราณรากเหง้าที่ไม่เชื่อมโยงกับคนไทยยุคปัจจุบันอีกแล้ว”

พอมาดูซีรีส์ที่ Netflix ทำตอนเชฟโบ เราเลยเซอร์ไพร้สหลายอย่าง เราไม่แน่ใจเรื่องฐานะครอบครัวของเธอ แต่คิดว่าก็น่าจะพอมี เพราะส่งให้ลูกเรียนเมืองนอกได้ (จบนอกใช่ไหม) แต่เราไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอคือทำงานที่ร้าน “น้ำ” (ขอพิมพ์แบบนี้) ร้านอาหารไทยชื่อดังระดับโลกที่อยู่ลอนดอน และที่สำคัญ ร้าน “น้ำ” นี่ดันก่อตั้งโดยเชฟออสเตรเลียที่ไปปักหลักอยู่ลอนดอน (แต่คือขายอาหารไทยไง งงไหม งงไหม งงไหม)

เชฟโบใช้เวลาเรียนรู้เรื่องอาหารไทยจากร้าน “น้ำ” (ต้องเรียนอาหารไทยกับฝรั่งอ่ะ งิ้งงงง) 2 ปี จนได้พื้นฐานทุกอย่างที่จำเป็น แล้วคิดอยากกลับมาเปิดร้านอาหารไทยที่เมืองไทย ซึ่งคนส่วนใหญ่ก็มองว่าบ้าแหละ แต่เพราะเป็นความตั้งใจ เธอก็เลยทำร้านขึ้นมา ซึ่งช่วง 6 เดือนแรกก็แทบไม่มีลูกค้าเลย จนกระทั่งเธอหันมาเน้นความสำคัญของวัตถุดิบ ออกไปควานหาวัตถุดิบออแกนิกส์ทั่วฟ้าเมืองไทย น้ำตาลก็ใช้น้ำตาลจากต้นตาล (ใชป่ะวะ) ที่ทำสด ไม่ใส่สาร แน่นอนว่า ละเอียดขนาดนี้ อาหารก็ต้องแพงตามนั่นแหละ

ดูซีรีส์ตอนนี้จบลง เราอยากลองทานอาหารที่ร้านโบ.ลาน ลองดู แต่พอเสิร์ชราคา เห็นคอร์สละ 2-3 พันบาท ก็รู้สึกว่า พอเหอะ 555 คือเราอาจจะชอบเสพเรื่องราว (สารคดี) ที่เล่าถึง passion (ที่ยังไม่หมด) ของคนประมาณนี้ แต่บางอย่างที่เขาทำ ต้องยอมรับว่ามันราคาสูง และเราเอื้อมไม่ถึง หรือจริงๆ ก็คือ เราไม่ใช่คนที่ใส่ใจการกินขนาดนั้นอ่ะ อาหารไทยที่เราคิดถึงก็คือ แกงหวายของที่บ้าน ซึ่งครูวิสามารถทำเองได้ในราคาไม่มากมาย

เราว่าสุดท้าย คนเราเลือกได้ว่าจะให้คุณค่ากับอะไร เชฟโบให้คุณค่ากับอะไรพวกนี้ ส่วนเราให้คุณค่ากับอะไรอย่างอื่นแทน (ไม่ใช่ว่าเราไม่ใช่สายกินนะ แต่เราไม่ใช่สายที่ยอมเปย์เพื่ออาหารอ่ะ) จริงๆ พอมามองอย่างนี้ มันก็วิเคราะห์ได้อีกว่า มาตรฐานค่าครองชีพคนไทยมันอยู่ระดับไหนวะ ทำไมพวกเราไม่มีสิทธิวาดฝันการกินอาหารแบบนี้ได้เลย (แต่จริงๆ มันก็กลับมาว่า ถ้ามีเงิน ก็คงไม่กินอยู่ดี / แต่ถ้าไปทำงาน อาทิ เขียนบทความให้เขา ก็คงกิน)

ในส่วนการเล่าเรื่องของ Netflix เราว่าเล่าได้สนุกดี แต่…แต่…แต่ เรารู้ตัวแล้วว่า เราไม่ชอบสารคดี Netflix (หมายถึงที่ Netflix ทำเอง) เพราะมันดู Americanization มากๆ (หรือ Western น่ะแหละ) สารคดีของ Netflix เล่าด้วยจังหวะและมุมมองตะวันตก ที่ไม่รู้สิ คือเราดูได้ แต่เราดูไป เราก็จะคิดเสมอว่า ถ้าเล่าด้วยมุมมองของคนไทย เราจะเล่าเรื่องนี้ด้วยมุมมองและท่าทีแบบไหนดี หรือเราจะหยิบประเด็นพวกนี้มาเล่าไหมนะ หรือจะเล่าเรื่องอื่นดีกว่า บลา บลา บลา

สรุปว่า เราให้ 3/5 คะแนนแล้วกัน มันเปิดโลกและมุมมองใหม่ๆ ให้กับเราบ้าง แต่มันเป็นโลกที่เราคงไม่เหยียบย่างเข้าไป คงปักหลักที่ร้านอาหารฝั่งตรงข้ามบ้านอ่ะ

พร้อมกับฝันถึงแกงไก่ใส่หวาย ที่จะขอให้ครูวิทำ ยามที่เรากลับบ้านนอกครั้งถัดไป

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s