Girls Don’t Cry : สารคดีปานกลางของมือปืนรับจ้างที่เล่าเรื่องเด็กสาวชนชั้นกลาง … และไม่ coming of age สักกะหน่อย

girls

5/10

สิ่งที่คุณจะไม่ได้เห็นคือ ซีนเมษาพูดถึงประเด็นดราม่าเรื่องมีแฟน แต่สิ่งที่คุณจะได้เห็น คือซีนเฌอปรางพูดเรื่องการตัดสินใจเลิกกับแฟนเพื่อมาเป็นเมมเบอร์ BNK48 …

และนี่คือสิ่งที่จะกำหนดทิศทางสารคดีเรื่องนี้ไปทั้งเรื่อง

เราชอบสารคดี แต่คิดว่ามันไปไม่สุด แต่ขณะเดียวกันก็เข้าใจด้วยว่า เต๋อมาในฐานะมือปืนรับจ้าง ไม่ว่าจะยังไงก็แล้วแต่ มันคงเล่าได้แค่ประมาณนี้แหละ

แน่นอนว่าเต๋อเลือกเล่าเรื่องของกลุ่มเด็ก Under (ที่ออกแนว Underdog) มากกว่า ขณะเดียวกันก็พยายามสะท้อนความหนักหนาสาหัสที่ตัวท็อปต้องเผชิญ “ไม่เป็นฉันเธอไม่รู้หรอก” อะไรทำนองนั้น

เป็นสารคดีที่ประนีประนอมสูงมากๆ … และพยายามจะเกลี่ยทุกอย่างให้อยู่เท่านี้แหละ

ระหว่างเดินกลับบ้าน คุยกับน้องที่ไปดูด้วยกันว่า ถ้ามันจะต้องขยี้จริงๆ มันมีประเด็นอะไรให้ขยี้ได้บ้างไหมนะ? หรือจริงๆ แล้วเพราะเด็กสาวในเรื่องก็ชนชั้นกลางไทย และความเป็นเด็กชนชั้นกลางไทยมันก็ไม่มีอะไรให้ขยี้ได้เยอะหรือเปล่า?

ส่วนที่สารคดีเลือกจะขยี้มากที่สุด (และคิดว่า นี่อาจเป็นส่วนที่โดนใจหลายคนอยู่ไม่น้อย) คือส่วนที่เล่าเรื่องความสับสนของเมมเบอร์ (เด็กสาวๆ) ช่วงแรก ที่อยากได้คะแนนนิยม และช่องทางการสื่อสารเดียวของพวกเธอในตอนนั้นก็คือ social media (fb page & IG & woov live) ที่พวกเธอต้องพยายามหาทางโพสอะไรก็ได้ เพื่อให้คนไลค์คนชอบคนเชียร์

เราเลยได้เห็นความสับสนของเด็กวัยรุ่นน่ะ …​ เหมือนการมองย้อนกลับไปช่วงที่เราติดโซเชียลมีเดียใหม่ๆ แล้วพยายามเรียกไลค์กัน

แต่นี่เป็นไอดอลไง…เป็นเด็กสาวที่อยากติดเซมบัตสึ 16 คนไง … เราเลยได้เห็นการเปลี่ยนคาแรกเตอร์ตัวเอง การพยายามอ่านคอมเม้นท์แล้วนำมาปรับแก้ การพยายามทำอย่างไรก็ได้เพื่อให้ได้ถูกเห็น ถูกพูดถึง ได้รับความนิยม ได้รับ engagement

ไม่ต่างกับเวลาเหล่า Online Marketer ต้องหาทางทำคะแนน – อันนี้คิดว่าคนทำงานประมาณนี้ดูแล้วอาจอิน #ต้องทำดีสักเท่าไหร่เธอถึงจะengageกับเพจชั้นนนนนน

เราคิดว่าเป็นสารคดีที่ถ้าเป็นคนนอก ไม่ใช่โอตะ ไม่ใช่สายติ่ง ไม่ได้ตาม BNK48 แบบติดตาม น่าจะชอบสารคดีเรื่องนี้เลยแหละ … เพราะมันทำให้เข้าใจว่า “วงนี้” เป็นอย่างไร

คือสารคดีทำได้ดีในแง่ที่อธิบายใหัคนนอกเข้าใจความเป็นวงแบบนี้ และการแข่งขันการเป็นเซมบัตสึ ได้

แต่ขณะเดียวกัน … อันนี้ความเห็นส่วนตัวแบบสุดๆ เลยนะ … ถ้าเป็นคนที่ตาม หรือเข้าใจระบบของวงแบบนี้อยู่แล้ว เราว่าจุดที่สารคดีเลือกจะเผย หรือโชว์ มันคือการประนีประนอมอย่างถึงที่สุด

>ความอิจฉาน่ะเหรอ … ไม่มีหรอก ถ้าจะมีใครพูดถึงเฌอปราง ก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ยังชื่นชมอยู่ เฌอปรางคือหมุดหมายที่ทุกคนอยากไปถึง อยากเทียมเท่า … แต่ไม่แม้แต่จะคิดแซงหน้าด้วยซ้ำ

แน่นอน…มันโคตรไทย กับการเลือกตอบหรือเล่าแบบนี้

>ความดาร์กของวง … การแตะประเด็นระหว่างโอตะกับพวกเธอ ว่าพวกเธอคือสินค้าของบริษัท ถูก objectify ไหม …​ไม่น่าจะถือว่าพูดถึงประเด็นนี้ คือมันมีการพูดถึงประเด็นเรื่องการต้องหาหนทางให้ได้รับความนิยมนั่นแหละ แต่มันไม่ได้แตะต้องหรือวิพากษ์อะไรในแง่นี้ #แน่นอนสารคดีของวงรุ่นพี่อย่างAKB48ก็ไม่ได้แตะประเด็นเหล่านี้เช่นกัน

>ช่วงวัยสาวและการทุ่มเทชีวิตให้วง สิ่งที่สูญเสียไป และสิ่งที่ได้กลับมา … เหมือนจะแตะ แต่อยู่ในขนบที่สุด เป็นการเล่าตามขนบแบบเรียบร้อยดีงามมากๆ

ซึ่งแน่นอน … เรารู้ว่าเต๋อคือมือปืนรับจ้าง และมันคงดีที่สุดแล้ว ที่จะเล่าในแนวทางนี้

>ซีนที่ชอบ แน่นอนคือทุกซีนของปูเป้, เรื่องของจิ๊บเรายังชั่งใจอยู่บ้าง แต่เราชอบพาร์ทที่จิ๊บถามตัวเองว่า คู่ควรจะเป็นเพื่อนกับเมมเบอร์ที่ดังมากๆ อย่างมิวสิคไหม

เออ…พอได้ดูเรื่องนี้ ก็ทำให้ได้ย้อนกลับไปถามถึงความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อเพื่อนผู้หญิง ก่อนจะพบว่า เราไม่เคยมีฟีลลิ่งทั้งหมดทั้งมวลนี้ที่ปรากฏในสารคดีนี้กับเพื่อนผู้หญิงของเราเลยนะ

แต่เราชอบน้ำตาของเจนมาก
และเจนเป็นคนที่ร้องไห้ได้สวยสุดๆ

ปล. เราเป็นคนมีรสนิยมสามานย์ อย่าถือสาเรา #พี่เป้รี่เจ็บที่เขาคัดแค่เด็กสาวอายุ12ถึง22ปีเท่านั้น

#girlsdontcry #bnk48 #แฟนน้องเต๋ออย่าขุดหลุมพี่

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s