บาห์เรน – When life gives you lemon, then makes lemonade

 

 

bahrain

 

 

ฉันเคยเขียนไว้ในอีกเพจหนึ่งชื่อ ทองหล่อเดินได้ – walkable Thonglor ว่า “ขณะที่โลกบอกให้เราออกเดินทาง แต่สารภาพว่าฉันเป็นคนที่หลงรักคอมฟอร์ตโซนอย่างสุดใจ”

ฉันหมายความอย่างนี้จริงๆ
และยิ่งโต ฉันก็ยิ่งตระหนักว่า ฉันไม่ได้รักการเดินทาง และฉันรักความสบายมากกว่าความลำบาก

ฉันไม่เคยอยากออกไปจากคอมฟอร์ตโซน … และการนั่งไถมือถืออ่านจอยลดา และรอเอ็มวีใหม่ WayV ก็ไม่เห็นจะแย่อะไรนี่นา

แต่โลกก็มีทั้งสิ่งที่เราเลือกได้ และเลือกไม่ได้

หลังอายุเต็ม 38 ปีได้ไม่กี่วัน ฉันได้ไปที่บาห์เรน-โดยไม่คาดคิด

นี่คือสิ่งที่ฉันในวัย 38 เจอ เมื่อเดินออกจากคอมฟอร์ตโซน
.
.

1. การตกเครื่องบินตอนเที่ยงคืน
ในชีวิตนี้ฉันเคยตกเครื่องบินมา 1 ครั้งถ้วน – ช่วงปีใหม่ที่จะไปพม่า – ในยุคที่อองซานซูจียังถูกคุมขัง และคนไทยยังต้องขอวีซ่าเข้าประเทศฝั่งตะวันตกของเรา คราวนั้นฉันตกเครื่องที่สุวรรณภูมิ ทางแก้คือควักเงินซื้อตั๋วเครื่องบิน (ช่วงปีใหม่) ใบใหม่สิ … เงินอาจไม่ใช่สิ่งสวยงามที่สุดในโลก แต่หลายๆ ครั้ง เงินแก้ปัญหาให้เราได้

แต่คราวนี้ ฉันตกเครื่องและติดแหงกที่บาห์เรนอยู่เกือบ 24 ชั่วโมง

ถ้าเราอยู่ในโลกที่เวลาเป็นเงินเป็นทอง และการเป็นคนเก่งคนเก๋ของโลกยุคใหม่คือการบริหารเวลาและพลังชีวิตได้ “efficient สูงสุด” … การตกเครื่องและนั่งแหงกอยู่เกือบ 24 ชั่วโมง คงหมายถึง “แกมันเป็นคนแย่ แกมันจัดการชีวิตไม่ดี” แน่ๆ

ฉันเอามือปิดหน้า ตอนที่เจ้าหน้าที่บอกว่า ฉันตกเครื่องแน่ๆ แล้ว … เครื่องบินลำที่จะต่อไปปารีสอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ แต่ฉันทำอะไรไม่ได้มากกว่ามองมันค่อยๆ เคลื่อนที่จากไป

“เครื่องดีเลย์ตั้งแต่ต้นทาง ไม่ใช่ความผิดฉันซะหน่อย”
“ใช่ ไม่ใช่ความผิดคุณ”

อย่างน้อยที่สุด คนไทยอย่างฉันก็ไม่ต้องขอวีซ่าเพื่อเข้าบาห์เรน – พวกเขาจัดหาโรงแรมและอาหาร 3 มื้อให้ – ฟรี – แลกกับการตกเครื่องและต้องใช้ชีวิตล่าช้าไปอีกหนึ่งวัน

เป็นหนึ่งวัน ที่โลกจะเปลี่ยนจากยุคเฮย์เซย์ เป็นยุคสมัยเรวะ

ฉันอยู่ที่นั่น ที่เมืองหลวงของบาห์เรนที่ชื่อ มานามา
.
.
.
.

2.ในตอนเที่ยงคืนที่ฉันรู้สึกเหมือนอยากร้องไห้ ฉันหันไปเห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคนไทยกลุ่มหนึ่งที่เป็นเพื่อนร่วมไฟล์ท พวกเขาตั้งใจมาต่อเครื่องไปซาอุดิอาระเบีย เครื่องเต็ม และพวกเขาก็ต้องติดแหงกอยู่ที่บาห์เรนกับฉันเช่นเดียวกัน

ดูไม่ทุกข์ไม่ร้อน ไม่มีเสียงร้องฟูมฟาย ไม่มีเสียงด่าทอ ไม่มีอาการหงุดหงิดอะไรทั้งนั้น

ฉันค้นพบ ณ ตอนนั้น ว่าไม่ว่าฉันจะหงุดหงิดไปอีกกี่มากน้อย มันก็เปลี่ยนความจริงที่ว่า ฉันตกเครื่องไม่ได้ – ฉันต้องอยู่ที่นี่ ต้องนอนที่บาห์เรนคืนนี้ – ในวันสุดท้ายของยุคสมัยเฮย์เซย์

“When life gives you lemon, make lemonade.”
คือสุภาษิตฝรั่งที่บอกเราว่า เมื่อเวลาที่ชีวิตยื่นอะไรที่เราไม่ได้เลือกมาให้ เราก็แค่ต้องหาแง่งามของมันให้เจอ

ถ้าชีวิตเขวี้ยงมะนาวใส่ เราก็แค่ต้องเอามะนาวมาคั้นทำชามะนาวสิโว้ย!

ยิ้ม-นอน-กินข้าว-ฟังเรื่องเล่าแสวงบุญของเหล่าน้าๆ ที่ยอมจ่ายเงินคนละ 6หมืนมาแสวงบุญถึงซาอุดิอาระเบีย

“น้าเป็นผู้ใหญ่บ้านที่ยะลา ถ้าไปยะลาก็ไปถามหาน้านะ นี่เบอร์โทร และทุเรียนยะลาอร่อยมาก อย่าลืมไปหาทาน”

น้าผู้ใหญ่ชื่อ ยูซุก และแฟนน้าชื่อ สะเมาะ

“รู้จักร้านสินธรสเต๊กเฮ้าส์ไหม น้าเป็นเจ้าของ ถ้ามากินก็ขอส่วนลดได้” น้าอีกคนบอก

“นี่บ้านอยู่เอกมัย มาเยี่ยมได้” – อ้อ บ้านใกล้เรือนเคียงกับทองหล่อเลย

ทุกคนดูไม่ทุกข์ไม่ร้อน
ทุกคนดูรับได้กับการต้องตกเครื่อง
ทุกคนดูจะเข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้
ทุกคนดูจะเข้าใจว่าการจากบ้านมาแสวงบุญมันต้องเจอกับความลำบากและสิ่งที่ควบคุมไม่ได้อยู่แล้ว

นั่นน่าจะเป็นครั้งแรกสุด ที่ฉันเลิกตั้งคำถาม ว่าทำไมหลายคนต้องยอมลำบากเพื่อความศรัทธาบางอย่างด้วย

ทำไมเราต้องออกจากคอมฟอร์ตโซนเพื่อมาลำบากด้วย
.
.
.

3.คนปากีสถานคนนั้นอยู่ฝรั่งเศส

น้าคนไทยกลุ่มนั้นจากไปซาอุฯ ตั้งแต่ตอนเที่ยง คนที่ยังอยู่กับฉันที่โรงแรมคือคนปากีสถานคนหนึ่ง ฉันถามเขาว่าเขาตกไฟล์ทบินไหน เขาบอกว่า “แฟรงเฟิร์ต”
“อ้อ เยอรมนี” ฉันพยักหน้า
“แต่ผมอยู่ฝรั่งเศส” เขาบอก
ฉันคงเผลอทำหน้างงใส่
“เมืองที่ผมอยู่ อยู่ติดเยอรมัน ผมเลยบินลงแฟรงเฟิร์ตและนั่งรถไฟเข้าไป”
“อ้อ” ฉันพยักหน้าอีกรอบ

ก่อนหน้านี้ ฉันคงเก็บไปสงสัยบนเครื่องว่า
…ทำไมคนปากีฯ ไม่อยู่ปากีฯ
…ทำไมคนเราต้องออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่น
…ทำไมคนเราต้องเดินออกจากคอมฟอร์ตโซน

ฉันโบกมือลาหนุ่มปากีฯ
ไม่มีคำถาม
ไม่มีข้อสงสัย
บางทีฉันอาจเหนื่อยเกินไป
เพราะทันทีที่ขึ้นเครื่องก็นอนหลับยาวเลย

การออกจากคอมฟอร์ตโซนมันเหนื่อย
แต่ถ้าเจอมะนาวหล่นข้างทาง
อย่าลืมหยิบมาคั้น
ชงชามะนาวสักแก้ว…ก็ดีอยู่นะ
.
.

ฉันคิดในใจก่อนเปลือกตาจะปิดลง

 


ไม่ค่อยได้อัพบ่อย แต่ถ้าอ่านแล้วชอบ ฝากแชร์ด้วยนะคะ
หรือติดตามได้ช่องทางอื่น

blog: deartiktok.wordpress.com
fb.me/deartiktok
twitter.com/tiktokthailand
instagram.com/tiktokthailand

[book] ทรงจำของทรงจำ เรื่องราวของตระกูลที่ไม่เคยถูกบันทึกลงในประวัติศาสตร์ไทย

img_20190407_080940.jpg

 

 

แล้วถึงสำเหนียกเป็นครั้งแรกในนาทีนั้นเอง ว่าเป็นนักพนันมาตั้งแต่ยังไม่รู้จักเล่นเสียด้วยซ้ำ ชีวิตทั้งชีวิตของเขาคือการพนัน คือการเลือก ครั้งแล้วครั้งเล่า ซ้ำแล้วซ้ำเล่าซ้ำซาก เลือกข้าง เลือกชาติ เชื้อชาติ กองทัพที่จะรบ เลือกเพื่อนฝูงที่จะคบหา ผืนแผ่นดินที่จะอยู่ ผู้หญิงที่จะรัก ไพ่ ม้า เขาเลือกมาตลอด ก็แล้วอะไรบ้างเล่าที่ไม่ใช่การพนัน เงินตรา สงคราม อำนาจ ความรัก อุดมการณ์ ใช่แม้กระทั่งอุดมการณ์ โลกทั้งโลกต่างอย่างไรหรือกับบ่อนเบี้ย หอบหวังฝันบรรเจิด เกิดมามีชีวิตอยู่ แต่ไม่ว่าจะเดิมพันได้เสียเอาไว้สูงต่ำเพียงไหน ทุ่มเทลงไปเท่าไหร่ ท้ายที่สุดก็ล้วนแต่ตายจากไปในสภาพสิ้นเนื้อประดาตัวด้วยกันทั้งนั้น

หน้า 343, พุทธศักราชอัสดง กับทรงจำของทรงจำ ของแมวกุหลาบดำ

เขียนโดย วีรพร นิติประภา

ฉันอ่านหนังสือเล่มนี้จบลงใน 7 โมงเช้าวันนี้เอง ฉันเพิ่งขับรถกลับถึงบ้านที่เขาวงเมื่อเย็นวาน การได้กลับมานอนกลิ้งอ่านหนังสือในห้องนอนของตัวเอง เป็นหนึ่งในกิจกรรมที่ฉันโปรดปรานที่สุด ห้องนอนของฉันของทางทิศตะวันออก มันเปิดรับแสงแดดของฤดูร้อนเต็มที่ตั้งแต่ก่อน 6 โมงเช้าด้วยซ้ำ ทันทีที่พระอาทิตย์ขึ้น ฉันก็หยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่าน จริงๆ ฉันอ่านมันค้างไว้นานแล้ว และก่อนหน้านี้ก็ไม่ยอมอ่านให้จบเสียที เหตุเพราะตอนที่อ่านค้างไว้ดันเป็นตอนเศร้าสร้อย ฉันไม่อยากรู้สึกเศร้าสร้อยมากไปกว่านี้ แค่เรื่องเลือกตั้ง เรื่องเล่ห์กล กกต. เรื่องฝุ่น PM2.5 เรื่องการจับประชาชนธรรมดาขึ้นศาลทหาร เรื่องพวกนี้ก็ชวนเศร้ามากพออยู่แล้ว ฉันไม่อยากพาตัวเองเข้าไปสู่วังวนความเศร้ามากกว่านี้

แต่หนังสือเล่มนี้มีกำหนดส่งคืนฉันยืมมันมาจากห้องสมุด TK Park … ฉันควรต้องอ่านให้จบก่อนกำหนดส่งจะมาถึง

ช่วงท้ายๆ ของหนังสือ เป็นช่วงที่ทำให้ฉันหวนคิดถึงครอบครัวของตัวเอง

ตระกูลเราคำที่แม่เคยพูดอยู่บ่อยๆ อยู่ช่วงหนึ่ง

แม่ต้องรักษาบ้านของตระกูลเอาไว้

ฉันคิดว่าหนังสือพุทธศักราชอัสดง กับทรงจำของทรงจำ ของแมวกุหลาบดำไม่ใช่แค่เรื่องเล่าของครอบครัวตาทวดตงตระกูลคนจีนที่ก่อร่างสร้างตัวในช่วงรอยต่อของประวัติศาสตร์ความเปลี่ยนแปลงของรัฐไทย

ไม่, ไม่ใช่แค่เรื่องครอบครัวของตาทวดตง

แต่มันคือเรื่องของคนตัวเล็กตัวน้อยในเมืองไทย

คือเรื่องของครอบครัวพวกเราด้วย

คือเรื่องของตระกูลเราด้วย

คือเรื่องของครอบครัว ที่ก่อร่างสร้างตัว เปลี่ยนแปลง ปวดร้าว และมีบ่ายวันอาทิตย์ที่แสนสุขในบางที ในกระแสการเปลี่ยนแปลงของประวัติศาสตร์ไทย

:::

บ้านหลังที่ฉันอยู่ไม่ใช่บ้านหลังที่ฉันเกิด แต่เป็นบ้านที่ฉันย้ายเข้ามาอยู่ตอนที่พ่อกับแม่เลิกกันแล้ว ช่วงเวลา 8 ขวบที่ชีวิตพลิกผัน บ้านที่เราย้ายมาอยู่เป็นบ้านของตาและยาย ฉันจำได้ว่าแม่ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงบ้านขนานใหญ่ครั้งแรกตอนฉันอยู่ .ต้น แล้วหลังจากนั้นก็ไม่เคยมีการเปลี่ยนแปลงใหญ่ๆ อีกเลย เป็นแค่การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ

วันนี้ที่ฉันกลับมาบ้าน, มีหลายจุดของบ้านที่ทรุดโทรมผ่านกาลเวลา

ฉันคิดถึงเรื่องเล่าของครอบครัวตาทวดตง …​ในบทท้ายๆ ที่ทุกอย่างมีความเปลี่ยนแปลง

โจทย์ใหญ่ที่สุดเวลากลับบ้านคือ ฉันจะนั่งทำงานตรงไหนดี

ฉันชอบห้องนอนของตัวเอง แต่เพราะมันอยู่ชั้นสองของบ้าน อยู่ในทิศรับแดดตอนเช้า ในฤดูหนาว ห้องอาจอยู่ได้ตลอดทั้งวัน แต่ในฤดูร้อนเป็นเรื่องที่ต่างออกไป

ฉันเพิ่งสังเกตว่าแม่เพิ่งซื้อแคร่ไม้ไผ่มาใหม่ มันวางอยู่หน้าบ้านตรงมุมใกล้ต้นไม้เล็กๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่จากการเวนคืนที่ดินขนานใหญ่เพื่อสร้างถนน 4 เลนหน้าบ้าน ความเจริญเข้ามาในอิสานนานแล้วและฉันไม่เคยรังเกียจความเจริญ แต่ถนนใหญ่ก็พรากต้นไม้สองข้างทางในหมู่บ้านเราไป มันจึงเป็นเรื่องท้าทายเสมอในฤดูร้อนที่ต้องกลับบ้าน ว่าฉันจะนั่งทำงานตรงไหนดี

ตรงแคร่หน้าบ้านที่หลบซ่อนตัวอยู่ใกล้ต้นไม้ล็กๆ นี่แหละฉันคิดในใจ

ฉันคิดถึงงานในมือที่ต้องสะสาง ก่อนจะไพล่ไปคิดถึงกาแฟรสขมหวานจากร้านกาแฟของน้องญาติ แล้วฉันก็คิดถึงคลิป YouTube ที่อยากจะทำ เมื่อวานฉันเพิ่งเล่าให้เพื่อนฟังว่า mission ของแชนแนล Isan Saranghey ที่ฉันเพิ่งคิดออกคือ การ connect อิสานและประเทศไทยเข้ากับโลกใบนี้ ฉันคิดถึงการปลูกผักทำไร่ของพ่อ ฉันคิดถึงวันที่พ่อพาไปหัดขับรถเกียร์กระปุกที่สนามบินเสรีไทลานดินแดงที่ไม่มีตรงไหนเหมือนสนามบินเลย แต่ถูกเรียกขานอย่างนี้ตามประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวพันกับขบวนการเสรีไทในยุคสงครามโลกครั้งที่สอง ฉันคิดถึงทางขึ้นเขาไปอำเภอดงหลวงที่ตอนเด็กต้องขึ้นไปทำไร่มันสำปะหลังกับครอบครัวบ่อยๆ ฉันเพิ่งรู้ตอนโตแล้ว ว่าเส้นทางภูเขาโซนไร่ของเรา เกี่ยวพันกับประวัติศาสตร์ในช่วงที่ไทยมีขบวนการคอมมิวนิสต์ หมู่บ้านที่จิตร ภูมิศักดิ์ มาเสียชีวิตก็ไม่ไกลจากโซนไร่ที่ฉันเคยวนเวียนขึ้นไปตอนเด็ก

ตอนเป็นเด็ก สิ่งที่ฉันชอบสุดเวลาต้องไปไร่ คือเวลาที่นั่งรถกลับ บนท้ายรถกระบะจะมีผู้ชายใจดีร้องเพลงเก่งคนหนึ่งนั่งมาด้วย เขาเป็นคนงานที่มาช่วยงานที่ไร่ เขาเคยร้องเพลงคนร้องตะโกนว่า .. เขามา..เป็นชื่อของเขา ตอนนั้นเขาบอกฉันว่า เขาแต่งเพลงนี้เอง ฉันร้องโหคิดว่าเขาเก่งมากๆ ที่แต่งเพลงได้เพราะขนาดนี้ เสียงร้องของเขาก็เพราะ มันเป็นเสียงเพลงที่ทำให้ช่วงเวลาเดินทางกลับเป็นช่วงเวลาแสนสนุกเสมอ

ตอนที่ฉันโตแล้ว ฉันถึงรู้ว่า เพลงที่เขาร้องคือเพลงของ สุรพล สมบัติเจริญ เนื้อเพลงจริงๆ ร้องว่าคนร้องตะโกนว่าสุรพลเขามา

เขาไม่ได้แต่งเพลงนี้เอง

และเรื่องเล่าที่เขาเล่าถึงตัวเอง ก็คือเรื่องโกหก

ทุกวันนี้ พวกเราขายไร่บนเขาไปแล้ว

และไร่มันสำปะหลังบนเขาส่วนมาก ก็เปลี่ยนเป็นสวนยางพารา ตามกระแสยุคหนึ่งที่อดีตนักการเมืองคนหนึ่งที่ชื่อ เนวิน ชิดชอบ เคยร่วมมือกับเครือข่ายของเขานำมา

และไม่ใช่การนำมาให้แบบไม่มีเงื่อนไข

เมื่อต้องขับรถผ่านเขาเส้นนั้น ฉันมักจะนึกถึงเรื่องราวของไร่มันสำปะหลังที่เปลี่ยนเป็นสวนยางพาราเสมอ คิดถึงการซุกซ่อนตัวของขบวนการคอมมิวนิสต์ไทยในยุคหนึ่ง คิดถึงวันที่ชาวบ้านในละแวกใกล้กับสนามบินเสรีไทตัดสินใจช่วยเหลือขบวนการเสรีไท คิดถึงสงครามโลกครั้งที่สองที่เกิดขึ้นตั้งแต่ฉันยังไม่เกิด คิดถึงการประกาศให้ไทยอยู่ข้างกลุ่มประเทศที่ชนะสงครามโลกครั้งที่สอง คิดถึงการอพยพของคนจีนที่เข้ามาในไทยหลายระลอก คิดถึงการอภิวัฒน์ 2475 คิดถึงหลายสิ่งที่ฉันเกิดไม่ทัน

คิดถึงสิ่งตกค้างทางประวัติศาสตร์ที่อยู่ละแวกแถวบ้าน

แล้วฉันก็มั่นใจว่า

หนังสือพุทธศักราชอัสดง กับทรงจำของทรงจำ ของแมวกุหลาบดำไม่ใช่แค่เรื่องราวของครอบครัวทวดตงแน่ๆ

มันคือเรื่องราวของพวกเราด้วย

มันคือเรื่องราวของตระกูลเราด้วย

แม้มันจะไม่เคยถูกจดบันทึกลงในประวัติศาสตร์รัฐไทยก็ตามที

 

 

 


หนังสือ : พุทธศักราชอัสดง กับทรงจำของทรงจำของแมวกุหลาบดำ

โดย วีรพร นิติประภา

สำนักพิมพ์มติชน

ราคา 340 บาท

พิมพ์ครั้งแรก ตุลาคม 2559

15.01.19: ได้รับพร

blog 15 of 365

luck.001

เมื่อห้าปีก่อน มีพี่บรรณาธิการคนหนึ่งเขียนประโยคที่ว่า “รู้สึกเหมือนได้รับพร” เอาไว้

ฉันชอบคำนี้มาก,​ แม้ว่าตอนนั้นเธอจะเปรียบเปรยความรู้สึกนี้ กับขวบวัยที่มากขึ้นของเธอ – ในย่างก้าวของเลข 4

และแม้ว่า ฉันจะไม่เคยรู้สึก “ได้รับพร” กับอายุที่เพิ่มมากขึ้นเลย

แต่ฉันก็ยังชอบคำนี้อยู่ดี

วันนี้ จู่ๆ ฉันก็พยายามนึกเค้นว่า คำว่า “พร” นั้น ถ้าแปลเป็นไทย เราควรใช้คำว่าอะไร

“wish” เหรอ?,​ ก็ไม่น่าใช่

porn? เฮ้ย,​ นั่นยิ่งไม่ใช่ใหญ่เลย

“luck”,​ คำนี้หรือเปล่านะ…

 

อืม… ฉันชอบคำนี้ล่ะ ฉันว่า “พร”​ ก็คือ luck ที่แปลว่า โชคดีนี่แหละ

 

ตลอดชีวิตฉัน ถ้าจะพูดถึง “พร” ที่ได้รับ ฉันคิดว่าสิ่งนั้น (นอกเหนือจากครอบครัวแล้ว) คงเป็นการมีเพื่อนที่ดีอยู่รายรอบ

เวลาพูดถึง “เพื่อนที่ดี” ฉันหมายถึงอย่างนั้นจริงๆ

ถ้าไม่นับเพื่อนที่เมืองไทย (ที่ดีมากๆ แล้ว) ฉันขอพูดถึงเพื่อนที่เจอสมัยเรียนอยู่ญี่ปุ่นบ้าง

เรื่องที่ไม่เคยเล่า (และจริงๆ กำลังพยายามจะเล่าในหนังสือ “โตได ไม่โรแมนติก”) ก็คือ ก่อนหน้าจะไปเรียนที่ญี่ปุ่นนั้น เป็นช่วงจังหวะชีวิตที่ฉันรู้สึกว่า “พังทลาย”

ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีกับตัวเอง,​ รู้สึกแย่ไปหมด, ถึงขั้นติดลบกับชีวิต

ตอนที่ฉันเขียนประโยคในหนังสือ “ซากุระ, ซาโยนาระ” ว่า “ฉันบินไปโตเกียวด้วยความหวาดหวั่น” ฉันหมายความตามนั้นทุกตัวอักษรจริงๆ

 

ย้อนกลับมาที่พร

 

ก่อนหน้าจะบินไปญี่ปุ่น พ่อพาฉันไปกราบพระอาจารย์ท่านหนึ่ง ท่านรดน้ำมนต์ให้ และให้ฉันอธิษฐานขอพร

ตอนกลับถึงบ้าน ฉันบอกพ่อว่า ฉันอธิษฐานอยู่สองเรื่อง คือ ให้เรียนจบกลับมา และระหว่างที่อยู่ก็ให้เจอเพื่อนที่ดี

 

ฉันอธิษฐานเท่านี้, สองเรื่อง, ไม่มากไม่น้อยไปกว่านี้

ข้อแรก ฉันไม่แน่ใจว่าตัวเองจบมาด้วยคะแนนที่ดีตามมาตรฐานแวดวงวิชาการไหม

แต่ข้อที่สอง ฉันคิดว่าตัวเองได้รับพร

แท้จริงแล้ว พรข้อที่สอง เริ่มต้นตั้งแต่วันแรกที่ฉันบินไปถึงโตเกียวด้วยซ้ำ

 

อืม, ฉันคิดว่า “พร”​ ก็คือ “luck”

คือโชค

และฉันโชคดีที่ได้เจอเพื่อนดีๆ ในชีวิต

 

สามารถกดติดตามหรืออัพเดทเรื่องจิปาถะอื่นๆ ได้ทาง

fb.me/deartiktok

twitter.com/tiktokthailand

IG: tiktokthailand

14.01.19: PM2.5 เมื่อเราตกอยู่ในวงล้อมของพวกสีแดง และญี่ปุ่นตกอยู่ในวงล้อมของพวกสีเขียว

วันนี้ ฉันเห็นภาพนี้จาก facebook ของพี่สาวคนหนึ่ง เลยขออนุญาตเซฟมา

เป็นภาพที่สื่อถึงสภาพอากาศในเมืองต่างๆ ของเอเชียค่ะ

จะเห็นว่า ที่เกาหลีใต้ซึ่งตอนนี้มีปัญหาเรื่อง PM2.5 เหมือนไทยนั้น ขึ้นเป็นสีม่วง

ซึ่งจริงๆ ไม่รู้ว่าสีม่วงคือขั้นไหน ร้ายแรงกว่าสีแดงหรือเปล่า

แต่ของกรุงเทพฯ​ วันนี้นั้น ขึ้นสีแดงและสีส้มเยอะมากค่ะ (หมายถึง อยู่ในระดับอันตราย)

ทว่า สิ่งที่ทำให้ฉันแปลกใจคือ ที่ญี่ปุ่นนั้น สีเขียวเยอะมาก (หมายถึง ระดับปลอดภัย)

ทั้งที่ญี่ปุ่นนั้น มีปริมาณการก่อสร้างนู่นนี่นั่นไม่น้อยเลย และมีจำนวน “เมือง” (city) เยอะกว่าเมืองไทยเลยด้วยซ้ำ

แต่ city ของเขา ก็ยังอยู่ในระดับสีเขียวได้

ในฐานะอดีตนักศึกษาด้าน Public Policy ฉันแอบคิดในใจ (ดังๆ ) ว่า

ปัญหา PM2.5 มันอาจไม่ใช่เรื่องของจิตสำนึกทั้งหมด

แต่มันอาจเป็นเรื่องของการจัดการนโยบายอย่างไร เพื่อให้เกิด action ที่นำมาสู่ “สีเขียว”​ ต่างหาก

 

49898906_10156087689445817_1821442106351157248_o

 

สามารถกดติดตามหรืออัพเดทเรื่องจิปาถะอื่นๆ ได้ทาง

fb.me/deartiktok

twitter.com/tiktokthailand

IG: tiktokthailand

13.01.19: สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการฝึกตัดต่อคลิปยูทูป

บล็อก 13 of 365

สวัสดีค่ะ บล็อกวันนี้ก็มาดึกเช่นเคย

วันนี้ ลองตัดต่อคลิปเพื่อลงแชนแนลใน YouTube ดู จริงๆ เริ่มตัดต่อมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว (วันเสาร์)

ผลก็คือ … ยังไม่เสร็จซะที

 

การเปิดแชนแนล YouTube ใหม่ ถือว่าได้หัดเรียนรู้อะไรหลายอย่างเลย

อย่างแรกสุด นอกจากการถ่ายคลิป (และต้องเข้าใจเรื่องมุมกล้องและเสียงแล้ว)

พอมาตัดต่อ ก็ต้องเข้าใจเทคนิคและวิธีการเล่าอีก

แถมที่สำคัญ ยังต้องหัดใช้เครื่องมือจำพวกโปรแกรม Final Cut Pro และ Photoshop

ที่สำคัญกว่านั้น , ถ้าอยากให้คลิปออกมาดี, ก็ควรมี Intro ของแชนแนลด้วย

ซึ่ง Intro ตัวนี้ จะถูกนำมาใช้ก่อนตัดต่อเข้าคลิปทุกคลิป (ที่จะทำในอนาคต)

 

วันนี้ ดอกผลที่ได้ก็คือ ตัด Intro เพื่อเป็นตัวนำเข้าคลิปแต่ละคลิปเสร็จแล้วค่ะ

ถ้าใครใช้ gmail (ซึ่งถือว่ามี account YouTube อยู่แล้วโดยอัตโนมัติ) ฝากรบกวนกด subscribe ช่องให้ด้วยนะคะ

และสามารถดูคลิป Intro ก่อนที่จะได้ดูคลิปแรกจริงๆ ได้ที่ลิงก์ด้านล่างเลยค่ะ

 

watch & subscribe : https://youtu.be/W1GUcscCZlI

 

 

See you soon!

isan saranghey

 

 

สามารถกดติดตามหรืออัพเดทเรื่องจิปาถะอื่นๆ ได้ทาง

fb.me/deartiktok

twitter.com/tiktokthailand

IG: tiktokthailand

12.01.19: วันนี้คิดถึงน้องคนหนึ่ง

blog ที่ 12 of 365

 

วันนี้อยู่ข้างนอกจนดึก (แม้กระทั่งตอนเขียนบล็อกนี้) ขอโพสสั้นๆ แล้วกันนะคะ

พอดีเจอป้ายโรงเรียน Shrewsbury เลยคิดถึงน้องคนหนึ่งที่จบจากโรงเรียนนี้ค่ะ

เราเจอน้องช่วงต้นปีก่อน ตอนลงเรียนคอร์สเขียนบทละครด้วยกัน น้องจบมัธยมที่ Shrewsbury และจบตรีและโทด้าน Theater จากอังกฤษ

ที่คิดถึงน้อง เพราะน้องเป็นคนที่มี passion เกี่ยวกับละคร (เวที) และเรื่องเล่าเยอะมาก น้องอ่านวรรณกรรมเยอะ เสพละครและศิลปะเยอะ และแน่นอน น้องเป็นคนหนึ่งที่อยากให้อาชีพด้านการละคร ปักหลักมั่นคงในไทย

วันนี้พอเจอป้ายโรงเรียนเก่าน้อง เลยคิดถึงพลังและความฝันของน้องขึ้นมา

และเริ่มคิดถึงบทละครที่เขียนค้างไว้มา 1 ปีแล้ว

และอาจถึงวันที่ต้องกลับมาปัดฝุ่นแล้วมั้ง

 

สามารถกดติดตามหรืออัพเดทเรื่องจิปาถะอื่นๆ ได้ทาง

fb.me/deartiktok

twitter.com/tiktokthailand

IG: tiktokthailand

11.01.19: ข้อค้นพบหลัง “กินไม่ไถมือถือ” มา 11 วัน

บล็อกวันที่ 11 of 365 นี้ จะว่าด้วย “การกินไม่ไถมือถือ” ค่ะ

eat.001

 

ความตั้งใจปีใหม่นี้ของฉันคือ อยากเป็นสายเท คือเทพฤติกรรมบางอย่างทิ้งไปเลย หรือ zero mission นั่นเอง

ฉันเคยเห็นเพื่อนในเฟซบุ๊ก อย่างพี่กล้า สมุทวณิช เขียนความตั้งใจว่า ปี 2019 นี้ จะไม่รับถุงพลาสติกจากร้านค้าเลย หรือ Zero Plastic Bag ประมาณนั้น (กดติดตามเพจพี่กล้า ได้ ที่นี่ ค่ะ )

สำหรับฉันเลย การงดรับถุงพลาสติกจากร้านค้าค่อนข้างทำยากนิดนึงค่ะ ไม่น่าจะผ่านโปรเจ็กต์ zero mission ไปได้แน่ๆ เลยคิดว่า ขอบายแล้วกัน

ส่วนการงดนอนไถมือถือบนเตียงนอน, อืม อันนี้น่าจะดีต่อชีวิตจริงๆ … แต่พอพิจารณาแล้ว คิดว่าคงผ่านได้ยาก, ขอเท zero mission นี้แล้วกันค่ะ

หวยเลยออกมาที่ “การงดไถมือถือตอนกินข้าว” แทน ค่ะ เพราะฉันอยากมีสติกับการกินมากขึ้นด้วย You are what you eat! ใช่เลย ถ้ามีสติขณะกิน ก็เท่ากับเรากินสติ! – ไม่ใช่สิ ถ้าเรามีสติกับการกินมากขึ้น ฉันคิดว่า มันน่าจะสร้างความเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างแน่ๆ เลย

แต่ว่า…ตอนนี้ยังไม่พบความเปลี่ยนแปลงดีๆ เลยค่ะ แหะๆ

ข้อค้นพบหลัง 11 วันผ่านไป (ฉันไม่หยิบมือถือมาเล่นตอนกินข้าวเลยค่ะ) กฎที่ฉันยึดไว้ยังอยู่ดี แต่สิ่งที่ฉันสังเกตคือ ตัวเองกินเร็วมากขึ้นค่ะ

และก็…ไม่ค่อยเคี้ยวด้วย

.

.

คือปกติแล้ว ฉันเป็นคนที่กินไม่ค่อยเคี้ยวนานๆ อยู่แล้วค่ะ ประมาณว่า 3-5 ครั้งก็กลืนลงท้องแล้ว แต่พอเริ่ม zero mission “กินไม่ไถ” ก็ยิ่งทำให้กินเร็วและไม่ค่อยเคี้ยวมากขึ้น ประมาณว่า บางชิ้นคือเคี้ยวไป 1-2 ครั้งแล้วกลืนก็ยังมีเลย

เป็นพฤติกรรมที่ไม่ดีเลยค่ะ

 

วันนี้ หลังจากเริ่มสังเกตการกินเร็วของตัวเองได้แล้ว ฉันพบว่า ตัวเองยังไม่มีสติเท่าไหร่ เหมือนตั้งใจทำ zero mission ให้จบๆ ไปมากกว่า แต่ไม่ได้มี “สติ” จดจ่อกับอาหารตรงหน้า ไม่ได้ตั้งใจรับรส ไม่ได้อภิรมย์กับการกิน กับอาหาร กับชีวิต สักเท่าไหร่

ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ไม่ควรปล่อยให้เกิดขึ้นต่อไป-อย่างยิ่ง

 

ดังนั้น นอกจากภารกิจ zero mission “กินไม่ไถ” แล้ว ฉันคิดว่า ตัวเองควรเพิ่ม mindfulness mission เข้าไปในทุกจังหวะของการกินด้วยค่ะ

ส่วน mindfulness mission ในพฤติกรรมอื่นๆ ของชีวิต จริงๆ เป็นสิ่งที่ควรทำอย่างยิ่ง เพียงแต่ตอนนี้ อาจจะยังทำไม่ได้

ขอยกยอดไปไว้คราวหน้า (หรือปีหน้า) ไปเลยแล้วกันนะคะ

 

สามารถกดติดตามหรืออัพเดทเรื่องจิปาถะอื่นๆ ได้ทาง

fb.me/deartiktok

twitter.com/tiktokthailand

IG: tiktokthailand